Charlotte From The Heart

Elf jaar geleden werd niet alleen mijn dochter geboren.
Er werd ook een vrouw in mij geboren.

Tot dat moment was ik vooral bezig met bouwen.

Ik was ambitieus, resultaatgericht en gedreven. Ik haalde veel voldoening uit realiseren, vooruitgaan, doelen bereiken.

En toen werd Ella op mijn borst gelegd.

Ik kan het nog altijd moeilijk onder woorden brengen, maar op dat moment wist ik één ding heel zeker.

Er was iets fundamenteels veranderd.

Niet alleen omdat ik mama was geworden.

Maar omdat ik voelde dat ik niet zomaar mama was geworden.

En dan nog van een dochter.

Alsof er diep vanbinnen iets werd wakker gemaakt.

Een stil weten.

Een gevoel dat er in onze vrouwenlijn iets lag wat gezien mocht worden.

Dat er patronen waren die al generaties lang werden doorgegeven. Patronen in hoe we naar onszelf kijken. Hoe we ons verhouden tot mannen. Hoe we onze vrouwelijke kracht beleven. Hoe we liefde geven. En soms ook hoe we onszelf daarin verliezen.

Elf jaar geleden had ik helemaal geen taal voor wat ik toen voelde.

Ik was niet bezig met persoonlijke ontwikkeling, vrouwelijke energie of familiepatronen.

Ik voelde het gewoon.

Pas jaren later begon ik te begrijpen waar dat diepe weten over ging.

Sindsdien ben ik stap voor stap dichter bij mezelf gekomen.

Ik leerde opnieuw vertrouwen op mijn intuïtie.

Ik gaf mijn vrouwelijke kant meer ruimte.

Ik herstelde de band met mijn vader.

En ik durfde oude wonden aan te kijken, niet om het verleden te veranderen, maar zodat ze niet onbewust zouden blijven doorleven.

Misschien is dat wel één van de mooiste geschenken die ik mijn dochter kan geven.

Niet een perfecte mama zijn.

Maar een mama die bereid is om eerlijk naar zichzelf te kijken.

En terwijl ik dit schrijf, voel ik vooral dankbaarheid.

Voor mijn mama.

Omdat zij mij altijd de ruimte heeft gegeven om mijn eigen weg te zoeken.

Ook wanneer ze niet altijd begreep waar ik mee bezig was.

Ze hoefde dat ook niet.

Haar liefde was er toch.

Onvoorwaardelijk.

En misschien is dat wel het mooiste wat een moeder aan haar dochter kan doorgeven.

❤️

Acht maanden geleden stapte ik uit een relatie.

Ik dacht dat het moeilijkste moment de dag was waarop ik vertrok.

Maar dat was het niet.

Het moeilijkste begon daarna.

Ik ontdekte dat je een relatie kunt verlaten, terwijl je zenuwstelsel nog maanden blijft geloven dat het moet overleven.

Dat voortdurend alert zijn.
Alles aanvoelen.
Alles proberen begrijpen.
Jezelf telkens opnieuw aanpassen.
Zoeken naar hoe je het beter kunt doen.
Hoe je meer begrip kunt tonen.
Hoe je de verbinding kunt behouden.

Tot je op een dag beseft dat je onderweg jezelf bent kwijtgeraakt.

En dan begint misschien wel de meest bijzondere reis.

Niet terug naar iemand anders.
Maar terug naar jezelf.

Ik merk hoe die zoektocht zich niet alleen afspeelt in de grote levensvragen.

Ze zit ook in de kleinste momenten.

Welke muziek raakt mij eigenlijk?
Waar krijg ík energie van?
Wat eet ik graag?
Waar word ik stil van?
Waar verlang ik echt naar?
Hoe wil ik liefhebben?
Hoe wil ik leven?

Vragen waarvan ik ooit dacht dat ik het antwoord kende.

Vandaag besef ik dat ik ze opnieuw mag ontdekken.

Soms voelt dat alsof ik opnieuw kennismaak met mezelf.

En eerlijk?
Dat is tegelijk bevrijdend en ontzettend kwetsbaar.

We spreken vaak over loslaten alsof het een beslissing is.

Voor mij blijkt het eerder een proces.

Een langzaam zakken van mijn hoofd naar mijn lichaam.
Van overleven naar leven.
Van voortdurend afgestemd zijn op de ander, naar opnieuw leren luisteren naar mijn eigen binnenwereld.

Ik ben er nog niet.

Maar voor het eerst in lange tijd voelt dat niet als falen.

Het voelt als thuiskomen.

Misschien is helen niet worden wie je vroeger was.

Misschien is helen jezelf ontmoeten zoals je altijd al bedoeld was.

Lieve meme,

Jij zag mij mijn eerste adem nemen,
Ik zag jou jouw laatste uitademen.

Zo dankbaar dat ik nog op tijd was om afscheid te nemen.

Het feit dat je niet meer onder ons bent zal altijd pijn doen. Je bent voor altijd in mijn hart tot het moment dat we opnieuw herenigd zijn.

Rust zacht 💕💕

Een weekje relaxen in Huacachina, Ica, Peru.

16u op de bus 🤪 maar echt wel de moeite om hier te zijn. Genieten van de rust en de zon, ontbijten aan het zwembad, boekje lezen, tijd voor cocktails en avontuur.

Zoals Ella gisteren zei “dat is het leven e mama, lekker chillen 💞”

Wat na Peru?

Toen ik in september vorig jaar besloot om naar Spanje te gaan heb ik alles losgelaten.
Mijn bedrijf, mijn huis, mijn spullen en ik ben vertrokken.

Ik heb een tweedehands MINI Cooper gekocht en alles wat in de koffer paste heb ik meegedaan. En geloof me, daar past niet veel in 😉

Ondertussen zijn we een jaar verder, ben ik in Peru, en heb ik de materiële zaken nog geen moment gemist.

Terwijl ik jarenlang net heel veel aandacht daaraan heb geschonken. Ik dacht oprecht dat ik dat nodig had en dat me dat gelukkig zou maken.

Het voelt heel bevrijdend om niet meer afhankelijk te zijn.
Hoe meer materie ik had, hoe meer zorgen. Op een bepaald moment besefte dat ik hard moest werken om het wereldje dat ik rondom mij had gebouwd te kunnen blijven behouden.

Nu heb ik enkel mijn MINI, wat kleren, een gsm en mijn laptop en kan ik gaan en staan waar ik wil.

Als mensen mij vragen wat ik na Peru ga doen, dan zeg ik “dat zien we dan wel weer”.
Ik geniet van de tijd hier, het mooie werk dat we hier bij doen en de prachtige mensen om me heen.

Die vrijheid, het leven van dag tot dag en in vertrouwen dat alles op mijn pad komt wat nodig is, is zalig.

Geen eenvoudige weg om in te slaan, maar wel voor iedereen mogelijk.

Ik ben dankbaar voor het leven dat ik voor mezelf gecreëerd heb 💕💕💕

Bedankt De Krant van West-Vlaanderen voor dit mooie artikel 💖

Charlotte D’halewin (40) zet momenteel haar schouders onder project in Peru - KW.be Charlotte D’halewin verruilde begin juli Tielt voor Peru, waar ze mee haar schouders zet onder de uitbouw van een schooltje voor kansarme kinderen. Daarmee maakt ze een van haar grootste dromen waar. “Na jaren van ondernemen wil ik mij nu op een andere manier inzetten voor de maatschappij.”

40 in Peru 💞

Ooit had ik een droom om mijn 40ste verjaardag in Ibiza te vieren. Op een afgelegen strandje, met familie en vrienden.

Ik zou op dat moment een miljoenenbedrijf hebben, zou al 3 boeken hebben geschreven (allemaal bestsellers uiteraard 🤪), zou met een Maserati rijden,…

Kortom, ik zou het “gemaakt” hebben. Of dat was toen alvast mijn beeld van een persoon die het had gemaakt in het leven.

Door de jaren heen heb ik ervaren dat meer geld en meer materie niet per se gelukkiger maakt. Hoe groter mijn bedrijf werd en hoe meer ik ging verdienen, hoe duidelijker het voor mij werd dat dit mij niet de voldoening zou geven waar ik naar op zoek was.

Eind 2019 besliste ik om mijn bedrijf te verkopen en september 2020 vertrok ik voor 6 maanden naar Spanje.

Even loskomen van alles. Van de druk (die ik me vooral jaren zelf had opgelegd) en van de sociale druk die ik had ervaren door mij te omringen met andere ondernemers met gelijkaardige dromen.

In Spanje heb ik de kans genomen om verder aan mezelf te werken. Ik heb enkele grote angsten en overtuigingen, die al jaren de bovenhand namen, beetje bij beetje kunnen loslaten.

En nu ben ik in Peru. Ik werk mee aan een prachtig project, , voor kansarme kinderen en word omringd door mensen met eenzelfde missie. Genieten van het leven en tegelijk ons steentje bijdragen aan de samenleving.

Dit was misschien niet mijn droombeeld enkele jaren geleden, maar ik ben zo dankbaar dat ik die stappen heb durven en kunnen zetten om mijn nieuwe realiteit te creëren.

Een realiteit die veel “echter” aanvoelt, veel zinvoller, veel dichter aansluit bij wie ik in de kern ben.

Bedankt aan iedereen die me heeft gesteund op dat pad.
Bedankt aan iedereen die aan mijn zijde is blijven staan.

💕💕💕