Leen Van den Abeele, bemiddeling en begeleiding

Hoe vaak denken we niet:

"Amai, daar gaat het precies allemaal vlot.”

Ik dacht het ook toen ik mijn zoon hier bezig zag.

Vanop de kant zie je vooral dat het lukt.
Wat je niet ziet, zijn de pogingen ervoor. Het vallen, opnieuw rechtstaan, zoeken en weer proberen.

Eigenlijk is dat bij zoveel dingen zo.

We zien bij anderen vaak het stukje dat goed gaat. Niet altijd wat eraan voorafging.

Misschien mogen we daar wat milder in zijn. Voor een ander én voor onszelf.

Want achter wat vlot lijkt, zit vaak veel vallen en opstaan.

Welke richting wil ik eigenlijk uit?

Soms weet je heel goed dat je iets anders wilt, maar nog niet precies wat.

Blijven of veranderen?
Een nieuwe stap zetten of nog even afwachten?
Luisteren naar je verstand of toch naar dat gevoel dat blijft knagen?

We willen vaak eerst het antwoord kennen voor we in beweging komen. Terwijl het soms net andersom werkt.

Door even stil te staan bij wat voor jou belangrijk is, wat energie geeft en wat al een tijdje wringt, wordt de volgende stap vaak vanzelf wat duidelijker.

Je hoeft dus niet meteen te weten waar je gaat uitkomen.

Soms is weten welke richting je wilt onderzoeken al genoeg.

Soms lijkt het alsof je rondjes draait.

In je werk.
In een gesprek dat telkens op hetzelfde punt vastloopt.
In een relatie.
Of gewoon in je hoofd.

Dat kan behoorlijk vermoeiend voelen.

En toch is rondjes draaien niet altijd hetzelfde als stilstaan.

Soms heb je een omweg nodig om te zien wat er echt speelt. Om iets anders te proberen. Om een gesprek opnieuw aan te gaan. Of om uiteindelijk toch een andere richting te kiezen.

Vooruitgaan hoeft niet altijd in een rechte lijn.

Soms merk je pas achteraf hoeveel stappen je eigenlijk al gezet hebt.

Samengesteld gezin?

Een beetje zoals deze foto. 😉

Gelakte tenen, ongelakte tenen, rechte tenen, scheve tenen… iedereen anders.

Andere gewoontes.
Andere verwachtingen.
Een andere manier van doen.

En toch probeer je samen je weg te vinden.

Dat is misschien ook het mooie én soms het lastige aan een samengesteld gezin. Je hoeft niet allemaal hetzelfde te zijn en ook niet overal hetzelfde over te denken.

Maar je probeert wel samen verder te gaan.

En ja… onderweg trapt er al eens iemand op je tenen. 😄

Vanmorgen wilde ik mijn hond meenemen naar kantoor.

Goed plan, dacht ik.

Alleen had hij duidelijk geen haast.

Even snuffelen hier. Nog eens stoppen daar. En uiteraard een plasje tegen zowat alles wat daarvoor in aanmerking kwam: plantenbakken, vuilbakken, lantaarnpalen…

Wie een hond heeft, snapt wat ik bedoel. 😉

En dan sta je daar.

Je hond die alle tijd van de wereld heeft. Voorbijgangers die je vriendelijk toelachen. En jij die denkt: *komaan, we moeten eigenlijk verder.*

Want in mijn hoofd was ik natuurlijk al op kantoor. Bij wat ik nog wilde doen, de mails die nog moesten vertrekken en alles wat nog op mijn lijst stond.

Hij niet.

Hij was gewoon bezig met dat moment.

En ergens tussen de zoveelste plantenbak en lantaarnpaal dacht ik: misschien zit daar toch iets in.

Niet altijd al met je hoofd bij het volgende zijn.
Niet alles meteen willen afwerken.
Af en toe gewoon wat vertragen.

Al komt zo’n inzicht natuurlijk liefst op een moment dat je géén haast hebt. 😉

En ondertussen ligt meneer hier op kantoor alsof híj degene is die deze ochtend hard gewerkt heeft. 😄

💛 Mag een plusouder iets zeggen over jouw kind?

Het is misschien wel een van de gevoeligste thema’s in een samengesteld gezin.

Als ouder is het niet gemakkelijk wanneer je partner iets zegt over je kind. Dat voelt al snel persoonlijk. Je kind raakt aan je hart, aan je loyaliteit en aan alles wat je voor hem of haar wil betekenen.

En toch…

Een plusouder leeft mee in het gezin. Ziet wat er gebeurt. Voelt de sfeer. Draagt mee de gevolgen van bepaald gedrag. Dan is het niet vreemd dat hij of zij daar soms iets over wil zeggen.

En net daar ontstaat vaak spanning.

De ouder voelt zich aangevallen.
De plusouder voelt zich niet gehoord.

Vaak gaat het dan niet meer over het gedrag van het kind, maar over erkenning, vertrouwen en de plaats van de plusouder binnen het gezin.

Misschien is de belangrijkste vraag daarom niet:

“Wie heeft gelijk?”

Maar wel:

“Hoe kunnen we hierover met elkaar in gesprek blijven, zonder elkaar kwijt te raken?”

💬 Herkenbaar? Ik ben benieuwd hoe jullie hiermee omgaan.

Je plek als plusouder mag je zelf bepalen.

Wanneer je in een nieuw samengesteld gezin terechtkomt, lijkt het soms alsof er al een rol voor je klaarstaat.

Je moet betrokken zijn, maar niet te veel.
Je moet meedenken, maar niet alles overnemen.
Je moet flexibel zijn, maar liefst zonder jezelf kwijt te raken.

En ondertussen heeft iedereen daar wel een mening over.

Maar plusouder zijn is geen vaste rol die iemand anders zomaar voor jou kan invullen.

Je mag zoeken.
Je mag aftasten.
Je mag voelen wat klopt.
Je mag grenzen hebben.
Je mag betrokken zijn op een manier die bij jou past.

Niet vanuit wat anderen vinden dat je zou moeten zijn, maar vanuit wat klopt voor jou, je relatie en jullie gezin.

Want in een nieuw samengesteld gezin gaat het niet over zo snel mogelijk de juiste plaats innemen. Het gaat over stap voor stap een weg vinden waarop iedereen kan ademen. 🌿

🌸 Ook een nieuw samengesteld gezin heeft tijd en ruimte nodig om te groeien.

Als plusouder neem je een bijzondere plaats in. Je wilt betrokken zijn zonder de ouderrol over te nemen. Je wilt grenzen kunnen stellen zonder afstand te creëren. En ondertussen probeer je rekening te houden met je partner, de kinderen, de andere ouder én jezelf. Dat is soms best veel.

Als plusoudercoach begeleid ik plusouders die zoeken naar hun plaats, botsen op verschillende verwachtingen of verlangen naar meer rust en verbinding binnen hun gezin.

Er bestaat geen perfect recept voor een samengesteld gezin. Wel helpt het om stil te staan bij wat er speelt, verwachtingen uit te spreken en samen te zoeken naar wat voor jullie werkt.

Herken je jezelf hierin? Je bent welkom voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek. 🌿

Nieuw samengestelde gezinnen vragen onderhoud.
Geen perfectie.
Wel aandacht, afstemming en af en toe even kijken wat opnieuw bijgesteld moet worden.

Mijn auto ging vorige week op jaarlijks onderhoud.
Bij gezinnen wachten we soms langer, tot er iets begint te haperen.

Terwijl kleine bijsturing onderweg vaak veel kan voorkomen.

Herken je dat?

In een nieuw samengesteld gezin zit je soms midden in veel tegelijk.

Een kind dat stil wordt na een weekendwissel.
Een plusouder die niet goed weet wat hij of zij mag zeggen.
Een ouder die probeert iedereen tevreden te houden.
Afspraken die logisch lijken, maar toch spanning geven.

Dan zie je vooral wat moeilijk loopt.

Even afstand nemen helpt om opnieuw te kijken.
Wat heeft ieder nodig?
Waar loopt het telkens vast?
En welke kleine afspraak kan vandaag al wat rust brengen?

Daar begeleid ik gezinnen in.
Niet om alles perfect te maken, wel om samen terug houvast te vinden.