28/09/2026
"Tuurlijk hadden we het gezien. We hadden het er alleen niet met jou over."
Dat schreef een vroegere trainster van me onder mijn post van vorige week, waarin ik iets deelde over mijn tijd als zwemster.
Ze herinnerde zich dat frêle meisje nog, en toen ik antwoordde dat ik het fijn vond dat ze dat had opgemerkt, kwam dit zinnetje terug.
Het raakte me dieper dan ik had verwacht (je ziet het in de video, droog houden is me niet gelukt).
Het ontroerde me omdat ik me er, zoveel jaren later, alsnog in gezien voelde.
Tegelijk zit er iets in die zin wat met als therapeut nog extra sterkt.
Iemand zien is de eerste stap.
Wanneer je benoemt wat je ziet, hoeft die persoon er niet langer alleen mee rond te lopen. Die voelt zich letterlijk gezien.
Dat geldt voor trainers, en ouders uiteraard, en zeker ook voor ons als therapeuten.
Vaak zien we het. Het vraagt moed om het zacht en zonder oordeel ter sprake te brengen.
Dit delen voelt spannend, ik laat me hier kwetsbaarder zien dan ik gewoonlijk doe.
Ik doe het toch, omdat ik weet hoeveel dit kan betekenen voor iemand die denkt dat niemand het opmerkt.
Wie was voor jou de persoon die het wel benoemde? of wie had je toen nodig gehad?
Ik lees je ervaringen graag in de comments.
