Kristel Binnemans - Anders Verbinden

“Als het zo meteen vakantie is, dan kom ik wel tot rust.”
Afgelopen week hoorde ik het opnieuw.
Hoe doe je dat dan, vroeg ik hem:
"Ik tel de dagen af, sleep me nog even verder doorheen de dagen, gewoon effe volhouden."
"Zo heb ik van thuis uit ook geleerd, niet zeuren, gewoon doordoen."
Een paar weken vakantie gaat alles oplossen, eindelijk rust.

En dan... gebeurt er iets wat veel mensen niet verwachten:
Je slaapt slecht.
Je bent sneller geïrriteerd.
Je hoofd blijft malen,
alsof je nog steeds aan het doorgaan bent.
Je lichaam zegt: “Nu pas mag je voelen hoe moe je eigenlijk bent."

We denken dat rust iets is wat we kunnen 'plannen'. Ons systeem werkt zo niet. Als je maandenlang op automatische piloot hebt gefunctioneerd, je voortdurend hebt aangepast, gemaskeerd en over je grenzen bent gegaan, kun je niet met één druk op de knop ontspannen. Je lijf vertrouwt die plotse stilte niet eens.

Rust begint bij leren luisteren naar wat je lichaam al veel eerder probeert te vertellen.
🔸Wat kost mij ongemerkt energie?
🔸Waar pas ik mezelf voortdurend aan?
🔸Welke signalen negeer ik, omdat ik denk dat ik nog wel even kan?
Echte rust ontstaat als je hoort wat je lichaam je wil vertellen.
Ruimte maken voor jezelf begint bij waar te nemen wat je zelf nodig hebt.

Kun jij écht ontspannen zodra de druk wegvalt, of heeft jouw lichaam daar eerst nog wat tijd voor nodig?

"Als ik nee zeg, stel ik de ander teleur."
"Als ik mijn grens aangeef, vinden ze me vast minder aardig."

Je eigen grenzen aangeven klinkt eenvoudig, maar in de praktijk stellen we ze nogal eens uit.
🔸Wanneer is het beste moment dat ik reageer?
🔸In welke woorden zeg ik het dan?
Het schuldgevoel dat daarna komt, voelt soms ook zwaarder dan over onze eigen grens heen gaan.
Dus zeg je maar weer ja, neem je die extra taak aan, en pas je je voor de zoveelste keer aan.

Grenzen aangeven zonder dat knagende schuldgevoel.
Dat gebeurt niet door een of ander aangeleerd trucje of een ingestudeerd script op te dreunen. Het gebeurt wanneer je vanbinnen zélf voelt en begrijpt waarom die grens nodig is. Als jij inziet dat een 'nee' tegen de ander een 'ja' is tegen jouw eigen energie.
Het wordt geen gevecht meer met de ander, maar een logische zorg voor jezelf.
Je ervaart innerlijke rust en geloof me, je omgeving voelt eveneens dat verschil.

📩 Wil je leren communiceren vanuit je eigen kern, zonder toneelstukjes? Laten we jouw eigen taal bouwen. Neem een kijkje op www.andersverbinden.be of stuur me een bericht.

“Ik hou helemaal niet van gedoe en ben nogal rechttoe rechtaan.
Uiteraard met de liefdevolle intentie en nergens de bedoeling om iemand te kwetsen.
Wat ik zeg, komt vanuit betrokkenheid.

Van plan A naar plan B
Als er onverwacht iets verandert, schakel ik. Ik kijk wat er nodig is en ga verder. Daar ben ik eigenlijk best goed in. Waar ik minder aan mee doe, is onechtheid.

Ik heb ondertussen geleerd dat het niet altijd is wat het lijkt.
Mooie woorden vertellen mij niet zoveel als wat iemand daadwerkelijk doet.

Doe wat je zegt
zeg wat je doet

Ik ben liever écht dan fake.
Maakt dat me minder aardig? Misschien wel.

Goh.
Het kan me ondertussen eigenlijk nog weinig schelen.
Ik hoef niet door iedereen leuk gevonden te worden.
Ik wil vooral kunnen staan achter wie ik ben en hoe ik werk.

Waar trek jij voor jezelf de grens tussen jezelf zijn of je verliezen in wat er van je verwacht wordt?

Ik begeleid mensen die zichzelf zijn kwijtgeraakt door rouw, verlies of langdurige aanpassing, met aandacht voor wat jou gevormd heeft én waar jij naartoe wil.

Waar loop jij jezelf telkens voorbij?
Jezelf blijven aanpassen,
om erbij te horen,
zodat ze je aardig vinden,
daarbij verlies je jezelf.
En wie ben jij dan nog?

"Gun jij jezelf al eens"

Ruimte om stil te staan bij wat er speelt,
te begrijpen wat je nodig hebt
en misschien zelfs opnieuw richting te kiezen.

Je hoeft niet terug te worden wie je was.
Je mag ontdekken wie je nu wilt zijn.

Verlies van allerlei aard,
doet wat met een mens,
en dan vergt soms moed,
ademruimte,
om te onderzoeken hoe verder.

Integratieve begeleiding bij rouw, verlies & veerkracht, met aandacht voor wat jou gevormd heeft én waar jij naartoe wilt,

Mijn vakantie komt eraan, even extra ruimte maken.

Deze boeken en carddecks mogen naar een andere eigenaar. Erg veel zorg voor gedragen. Sommige zijn zo goed als nieuw.

Prijs overeen te komen, stuur me gerust een bericht.
Af halen kan zowel in Geel als Mol.

“En wat vindt gij daar nu van?” “Je vertelt daar eigenlijk nooit iets over.”
"Jij zegt niets over de anderen." "Dat is me opgevallen de gehele tijd dat ik contact met je heb."

Dat klopt!

Wanneer ik meega in de boosheid van het moment? Dan bevestig ik wat iemand op dat moment graag wil horen. Vaak zijn er al jaren aan geschiedenis en uitdagingen gegaan onder wat zichtbaar is, bij families.

Als er uitdagingen, verwijten, verdriet, boosheid,… zijn en men anders reageert dan gebruikelijk, kunnen er breuklijnen ontstaan. Deels tijdelijk, soms blijvend en onder dit alles blijft de verbondenheid vaak bestaan, ook wanneer contact op dat moment onmogelijk lijkt.
Daarom hoef ik als professional niet te bepalen wie gelijk heeft.

Het blijft familie en het is niet aan mij om daar wat over te vinden. Verstoorde relaties leveren niemand iets op. Elk systeem zal vroeg of laat neigen naar herstel. Zelfs bij hoog oplopende spanningen, waarbij de relatie verstoord raakt en toenadering onmogelijk lijkt,

Al lijkt de bereidheid tot dialoog onbestaand, het loyaliteitsstuk blijft bestaan.
De professionaliteit zit erin om de dialoog met jezelf aan te gaan. Niet partijdig te reageren en in dit alles alle partijen bij hun eigen waarheid te laten.

Het is de kunst:
🔸te kunnen luisteren naar jouw waarheid, zonder die van de ander in te vullen.
🔸ruimte te geven aan jouw boosheid, zonder iemand anders tot schuldige te maken.
🔸naast je te staan terwijl jij leert om zelf te kijken naar wat er werkelijk speelt
al is het soms ongemakkelijk

Herken je dat je soms vooral iemand nodig hebt die niet voor jou invult wat je moet denken, maar die je helpt om helder te krijgen wat van jezelf is?

📸 plastische weergave van ons familiesysteem: nabij en verder weg
📩 Route de compagnon: www.andersverbinden.be of stuur me een bericht.

“Stop met tegen me te zeggen: ‘Ik ben bezorgd om je.’”
“Je weet helemaal niet hoe het voor mij is." hoorde ik haar onlangs zeggen.
"Je zit niet in mijn situatie." "En met ‘bezorgd’ kan ik eigenlijk helemaal niets.”

Goed bedoeld.
Maar… we snappen helemaal niet wat een ander doormaakt:

Zodra we zeggen “ik snap je”, vullen we eigenlijk al iets in.
Wat je zegt vanuit goede intenties, sluit niet altijd aan bij wat de ander op dat moment nodig heeft.

We kunnen luisteren en geraakt worden door wat iemand vertelt, zelfs wanneer we iets gelijkaardigs hebben meegemaakt. Maar een traumatische ervaring is niet alleen wat er gebeurd is. Het is wat er binnenin je wordt geraakt.

Misschien mogen we wat minder snel zeggen:
⚡ “Ik snap je.”
⚡ “Ik weet hoe je je voelt.”
⚡ “Ik maak me zorgen om je.”

En wat vaker écht luisteren.
🔸 Zonder in te vullen.
🔸 Zonder te fixen.
🔸 Zonder meteen advies te geven.

Je hoeft iemand niet te begrijpen om hem wél serieus te nemen.
Wanneer heb jij voor het laatst gemerkt dat iemand iets voor jou invulde, terwijl die persoon eigenlijk niet wist hoe het voor jou was?

Ik schrijf en begeleid rond rouw, verlies, veerkracht en autismebewustzijn.
Wil je ontdekken hoe ik hiermee werk? Kijk gerust eens rond op www.andersverbinden.be.