De Wereld Morgen

Mijn eerste reactie op de minimumdoelen is niet dat alles anders moet. Integendeel. Ik herken er een belangrijke gedachte in: ieder kind heeft recht op een stevige gemeenschappelijke basiskennis. Onderwijs mag zich niet beperken tot wat kinderen toevallig al kennen, wat hen spontaan interesseert of wat hun onmiddellijke omgeving hen aanbiedt.

Een kind heeft recht op taal, wiskunde, wetenschap, geschiedenis, kunst, techniek en cultuur. Het heeft recht op werelden waarvan het misschien nog niet eens wist dat ze bestonden. Dat uitgangspunt wil ik niet bestrijden. Ik wil het juist ernstig nemen. Want kennis kan bevrijdend zijn.

Wie leert lezen, krijgt toegang tot teksten die voordien gesloten bleven. Wie geschiedenis leert kennen, ontdekt dat de wereld waarin we leven niet altijd geweest is zoals hij vandaag is. Wetenschap kan onze onmiddellijke waarneming tegenspreken. Kunst kan ons iets laten zien of voelen waarvoor we voordien geen taal hadden. Precies daarom is de vraag welke kennis we aan kinderen aanbieden zo belangrijk.

Daar begint voor mij een tweede vraag. Minimumdoelen kunnen een belangrijke bescherming vormen. Ze zeggen dat we niemand onder deze grens willen laten zakken. Ook een kind dat van thuis uit minder kansen of culturele bagage meekrijgt, heeft recht op lezen, schrijven, rekenen en op een gemeenschappelijke basis van kennis. Dat is een emancipatorische gedachte.

Maar een minimum kan in een selecterend onderwijssysteem ongemerkt ook iets anders worden. Wat bedoeld was als bodem, kan een plafond worden. Voor sommige kinderen gaan we dan denken: dit is voor jou voldoende. Daar wringt het voor mij.

Het gaat niet alleen om de vraag wat ieder kind minimaal moet kennen en kunnen, maar daarnaast moeten we dit koppelen aan een andere vraag: Tot welke menselijke rijkdom mag geen enkel kind voortijdig de toegang verliezen?

Dat lijkt misschien een klein verschil in formulering. Voor mij is het een fundamenteel verschil in perspectief.

Een gemeenschappelijke bodem is noodzakelijk. Maar boven die bodem moet een horizon zichtbaar blijven: een brede wereld van wetenschap en geschiedenis, taal en wiskunde, kunst en cultuur, techniek, arbeid en vakmanschap. Ook moet er ruimte zijn. Ruimte voor verschil, verdieping, talent, verschillende tempo's en verschillende manieren waarop kinderen zich tot die wereld leren verhouden.

Misschien zijn 'bodem', 'horizon' en 'ruimte' drie woorden waarmee we het gesprek over minimumdoelen kunnen verruimen. Verschil hoeft geen bestemming te worden. Daarmee komen we onvermijdelijk bij een andere vraag: wat doen we wanneer kinderen verschillen?

Natuurlijk verschillen ze. Het ene kind leest sneller, een ander is technisch bijzonder sterk. Iemand begrijpt een wiskundig probleem onmiddellijk, terwijl een klasgenoot meer tijd en ondersteuning nodig heeft. Die verschillen hoeven we niet weg te praten. Maar uit de vaststelling dat twee kinderen vandaag ergens verschillend staan, volgt nog niet dat we al weten waar hun horizon ligt.

Dat is precies waarom ik moeite heb met vroege selectie. Differentiëren kan betekenen dat we de weg aanpassen: meer tijd, andere ondersteuning, verdieping, een andere uitleg. Maar differentiatie kan ook ongemerkt betekenen dat we de horizon aanpassen: 'dit kind is nu eenmaal niet voor dit soort kennis bestemd'. Daarom probeer ik een eenvoudige gedachte vast te houden: verschil hoeft geen bestemming te zijn.

En misschien moeten kinderen juist daarom langer samen kunnen leren. Niet omdat iedereen gelijk is of hetzelfde moet worden. Wel omdat verschillen ook bronnen kunnen zijn van wederzijds leren en omdat we voorzichtig moeten zijn met het moment waarop we beslissen welke mogelijkheden nog wel en niet voor iemand openliggen.

Een echt gesprek werkt in twee richtingen. De confrontatie met de minimumdoelen heeft mij daarom ook gedwongen kritischer naar mijn eigen verhaal te kijken.

Het volstaat niet te spreken over brede vorming, projecten, ervaringen, samenwerking en emancipatie. Als ik zeg dat kennis een gemeenschappelijke rijkdom is, moet ik ook durven aangeven welke kennis kinderen werkelijk moeten verwerven. Een prachtig project garandeert niet vanzelf dat een kind voldoende wiskunde leert. Samenwerken garandeert niet dat ieder kind leert lezen. Een rijke ervaring is nog geen systematische kennisopbouw.

Soms moet een leraar uitleggen. Soms moet een leerling oefenen, herhalen, memoriseren of een moeilijke tekst meerdere keren lezen. Dat staat voor mij niet tegenover bevrijdend onderwijs. Integendeel.

Als kennis een gemeenschappelijke rijkdom is, hebben we ook de verantwoordelijkheid ervoor te zorgen dat kinderen er werkelijk toegang toe krijgen. Ik wil de minimumdoelen daarom niet benaderen vanuit de vraag wie het debat zal winnen. Interessanter is wat er geb***t wanneer we ze naast een andere visie op onderwijs leggen en beide ernstig nemen.

We leren kinderen niet alleen lezen, rekenen, onderzoeken en denken zodat zij zelfstandig hun plaats kunnen vinden in de wereld zoals die vandaag bestaat. We geven hen toegang tot kennis omdat die wereld daardoor groter wordt.

Omdat ze kunnen ontdekken hoe mensen vóór hen hebben gedacht, gemaakt, gewerkt en gestreden. Omdat ze kunnen leren dat de werkelijkheid een geschiedenis heeft en dus niet onveranderlijk is. Omdat kennis hun mogelijkheden vergroot om zelf te denken, te oordelen, samen te werken en te handelen.

Wat zij later met die mogelijkheden doen, beslist de school niet. Daar begint juist hun vrijheid.

Welke bodem willen we voor ieder kind garanderen? Welke horizon willen we voor niemand sluiten? En hoeveel ruimte durven we onderweg open te houden?

(Door: Ludo Merckx)

De elite is de elite omdat ze getalenteerd is en haar positie verdient. Elk beleid dat deze sociale orde in vraag stelt, is volgens Cofnas dan ook een "oorlog tegen de natuur".

"Nathan Cofnas hoort niet thuis aan een universiteit", pleit Max Vancauwenberge, voorzitter van PVDA Oost-Vlaanderen. Volgens Vancauwenberge toont Cofnas' pleidooi voor ‘rassenrealisme’ dat hier veel meer op het spel staat dan academische vrijheid.
---

Ik ben Nathan Cofnas zelf gaan lezen, in het bijzonder zijn 'Guide for the Hereditarian Revolution'. De strijd van Cofnas 'tegen het wokisme' en voor 'rassenrealisme' is fundamenteel een strijd tegen gelijkheid. Om het wokisme te bestrijden, zo betoogt Cofnas, moet net het 'gelijkheidsidee (equality-thesis) over verschillen tussen rassen en geslachten' worden aangevallen.

Want volgens hem "berust het gelijkheidsidee op leugens". "In een meritocratie zouden de professoren aan Harvard worden gerekruteerd uit de allerbeste studenten. Dat betekent dat het aantal zwarte professoren tot bijna nul procent zou dalen. Zwarte mensen zouden uit vrijwel alle prominente posities verdwijnen, behalve in de sport- en entertainmentwereld", stelt hij. En ten slotte: "In het licht van raciale verschillen zullen bepaalde fundamentele liberale waarden opnieuw moeten worden onderzocht."

Er is één ding dat Cofnas nog erger vindt dan "het DEI-monster" (DEI staat voor diversiteit, gelijkheid en inclusie): beleid om de ongelijkheid tussen sociale klassen te bestrijden. De elite is de elite omdat ze getalenteerd is en haar positie verdient. Elk beleid dat deze sociale orde in vraag stelt, is volgens Cofnas dan ook een "oorlog tegen de natuur".

Volgens Cofnas gaat de oorsprong van het "gelijkheidsidee" al ver terug in de geschiedenis. Maar een beslissend moment komt er in de nasleep van de Tweede Wereldoorlog. "Na de Tweede Wereldoorlog zorgde de associatie van 'rassenwetenschap' met nazistische pseudowetenschap en genocide ervoor dat het morele gelijk volledig aan de kant van de 'rasontkenners' kwam te liggen." Vandaag, stelt Cofnas, is het tijd om het 'rassenrealisme' te rehabiliteren.

Lees het hele artikel via link in comments!

Waarom hebben we het bij een natuurbrand plots over Defensie?

"Met zijn ‘Militair Brandactieplan’ profileert Theo Francken zich als de grote brandblusser", schrijft Natalie Eggermont, federaal parlementslid voor PVDA. Ze beargumenteert in dit opiniestuk dat het een vergissing is te denken dat militair materieel de oplossing is bij natuurrampen. "Om ons tegen natuurbranden te beschermen hebben we sterke publieke hulpdiensten nodig, maar die bouwt de N-VA liever af."
---

Wat Francken nooit vermeldt, is dat hij deel uitmaakte van de Zweedse regering die onder minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon de hakbijl zette in de Civiele Bescherming. Zweeds heet nu Arizona, maar de besparingspolitiek blijft het DNA van de N-VA. De Civiele Bescherming versterken? Niet aan de orde. “We hebben in België veel te veel overheidsdiensten met verschillende kleurtjes”, zei N-VA-Kamerlid Jeroen Bergers toen de grootste natuurbrand in de Belgische geschiedenis nog smeulde. Hij wil ze liever integreren in de brandweer. Maar ook voor die brandweer zijn extra middelen nergens te bespeuren.

Er is één departement waar de besparingslogica niet geldt: Defensie. Theo Francken krijgt de komende jaren 34 miljard euro voor militair materieel. Zo belanden we in een omgekeerde wereld. Het g*t in onze hulpverlening dat de N-VA zelf mee groef, wil ze nu vullen met militaire uitgaven. Brandweer, Civiele Bescherming en Defensie hebben nochtans elk hun eigen expertise. De brandweer voorkomt en bestrijdt branden. De Civiele Bescherming ondersteunt bij grote rampen met gespecialiseerd personeel en materieel. Het leger kan bijspringen wanneer nodig. Dat doet het ook tijdens de brand in de Hoge Venen, waarvoor hulde. Maar militaire bijstand in een noodsituatie is iets anders dan onze rampenbestrijding structureel rond Defensie uitbouwen.

Lees het hele opiniestuk via link in comments.

"Van ontkennen naar normaliseren: de nieuwe klimaatontkenning."

België telde deze zomer al meer dan 2.000 doden tijdens de eerste hittegolf. Toch blijven Politici als Theo Francken, Bart De Wever en Georges-Louis Bouchez de noodzaak van een snelle CO₂-reductie minimaliseren.
Niet omdat de wetenschap onduidelijk is. Niet omdat de gevolgen onbekend zijn. Maar omdat de winstmarges van energiebedrijven voorrang krijgen.

Artikel in, comments

Nils De Neubourg van Visie interviewde oud-weerman Frank Deboosere over de 2.000 extra hittedoden in België door de hittegolven in juni en juli.

In de Hoge Venen smeult de grootste bosbrand in ons land in minstens honderd jaar nog na terwijl we dit jaar al ruim dubbel zoveel bosbranden als vorig jaar tellen. Daarbovenop: zeventien tropische dagen, acht tropische nachten en zeventien maanden op rij die warmer waren dan gemiddeld. Tijdens de hittegolven van juni en juli stierven volgens Sciensano zo’n 2.000 mensen meer dan normaal.

"De kroniek van een aangekondigd probleem", zegt Frank Deboosere, jarenlang het gezicht van het weerbericht op de VRT en vandaag nog dagelijks bezig met het weer en klimaat. "Wij zeggen al weken: opgelet, grote droogte en brandgevaar. En bij die hittegolven was het net hetzelfde. Maar dat passeert allemaal snel. 2.000 doden? Oké, afgevinkt, volgend onderwerp? Ik vind dat zeer vreemd."

Nils De Neubourg: "Tijdens de coronacrisis kregen we wekenlang elke dag een update van de oversterfte. Nu ging het na een dag over."

Frank Deboosere: "Terwijl die mensen ook familie hadden. Er zijn begrafenissen geweest, er zijn mensen in rouw. En dat zijn niet alleen oude mensen: ook mensen jonger dan 65 – soms zelfs 45 jaar – bezweken aan de hitte. Ik wil niet in een maatschappij leven waarin we die mensen gewoon afschrijven."

"Na dat nieuws zijn we allang weer overgegaan tot de orde van de dag. We herdenken de doden van de mijnramp van Marcinelle, en dat moeten we ook doen: die Italianen hebben fantastische dingen voor ons gedaan. Maar ik weet niet of we over 70 jaar nog de 2.000 hittedoden van 2026 zullen herdenken. In de cijfers zitten trouwens nog niet eens de slachtoffers van de laatste hittegolf. Toen hebben we ook weer twee dagen met 35 graden gehad. Ik houd mijn hart vast."

Lees het hele interview verder hieronder.

Frank Deboosere over de 2.000 hittedoden: "We zijn allang weer overgegaan tot de orde van de dag" In de Hoge Venen smeult de grootste bosbrand in ons land in minstens honderd jaar nog na terwijl we dit jaar al ruim dubbel zoveel bosbranden als vorig jaar tellen. Daarbovenop: zeventien tropische dagen, acht tropische nachten en zeventien maanden op rij die warmer waren dan gemiddeld. Tijdens de h...

Onlangs zijn tientallen platforms en groepen aan het licht gekomen waar Belgische mannen naaktfoto’s van hun partners delen. Stiekeme foto’s van vrouwen terwijl ze slapen, onder de do**he staan of zich aankleden, worden als handelswaar verhandeld.

Hoewel de Belgische wet het zonder toestemming delen van intieme beelden als een misdrijf erkent, geeft strafrechtelijke aansprakelijkheid geen volledig beeld van de schade die hierbij komt kijken. De dader was de persoon die naast de overlever sliep: iemand van wie ze hield en wie ze vertrouwde. Dit roept een minder besproken vraag op: Wat geb***t er als de persoon die jouw grenzen zo zwaar heeft overschreden, ook de persoon is op wie je het meest steunt?

Dat is precies wat er gebeurde met Marie, Katrien en Valerie, drie Belgische vrouwen wier leven instortte nadat ze naaktfoto’s van zichzelf aantroffen op vulgaire websites, geplaatst door hun partners. Ze verloren niet alleen de controle over hun lichaam of hun beelden, maar ook de relatie die hen juist veiligheid had moeten bieden.

Seksueel geweld gepleegd door een intieme partner zorgt voor een dubbele last. Overlevers moeten verwerken dat hun veilige haven hen schade berokkent, terwijl ze omgaan met de daaropvolgende emotionele klap - lasten die onze rechts- en welzijnssystemen nog altijd onvoldoende erkennen.

Het verwerken van verraad door een dierbare is een langdurig en uitdagend proces. Het verhaal van Gisèle Pelicot laat misschien wel het duidelijkst zien hoe moeilijk het kan zijn om te accepteren waartoe een geliefde in staat is.

Bijna tien jaar lang drogeerde haar man haar en zorgde hij ervoor dat andere mannen haar in hun eigen huis konden verkrachten. Toen ze werd geconfronteerd met de videobeelden van haar verkrachtingen, zocht ze naar alternatieve verklaringen, zoals manipulatie van de beelden. Zelfs nadat ze onder ogen had gezien wat haar was aangedaan, had ze aanvankelijk moeite te geloven dat hij in staat was hun dochter op dezelfde manier te misbruiken.

De drie Belgische vrouwen hadden een soortgelijke strijd om de schendingen door hun partners te begrijpen. Valerie beschreef het hartverscheurende besef dat alleen haar man deze intieme foto’s had kunnen maken, maar had toch moeite om te accepteren dat hij verantwoordelijk was. Ze moest vervolgens twee onverenigbare versies van dezelfde persoon met elkaar verzoenen: de echtgenoot van wie ze dacht dat hij van haar hield en haar beschermde, en de man die haar in het geheim had bespied en te kijk had gezet.

Andere overlevers gaan op verschillende manieren om met zo’n schokkende situatie. Katrien koos ervoor om geen aangifte te doen tegen haar partner en in de relatie te blijven. In Gisèle's zaak zagen we al dat ontkenning een normaal onderdeel kan zijn van het verwerken van dit onvoorstelbare verraad. Op dezelfde manier kan vergeving voor sommige overlevers een manier zijn om het beeld dat ze hadden van hun liefhebbende partner weer in lijn te brengen met de werkelijkheid.

Dit laat zien dat de strijd om een schending door een intieme partner te begrijpen, onlosmakelijk verbonden is met de emotionele strijd. Overlevers van seksueel misbruik door dierbaren krijgen te maken met een complex spectrum aan emoties, gedachten en handelingen: van woede, walging en ontkenning tot - ja - zelfs liefde, of compassie.

Overlevers moeten nog lang na de daad zelf omgaan met de gevolgen van de misdaad van hun partner, zoals gevoelens van paranoia, stress en schaamte. Voor Marie, net als voor velen anderen, werd seks een bron van verwarring in plaats van plezier, nadat ze op zo’n grove manier geseksualiseerd werd.

Voor Valerie - wier naam en werkplek samen met haar foto’s online gedeeld werden - verwoestte de vertrouwensbreuk haar zelfvertrouwen en haar vertrouwen in mannen. Ze kreeg ongewenste bezoekjes in de winkel waar ze werkt, waardoor ze nog steeds wantrouwig is tegenover elke man.

Alle drie de Belgische vrouwen beschrijven verwarrende gevoelens nadat ze het online misbruik door hun partners ontdekten: shock, schaamte en angst. Ze zijn geschokt door wat de man van wie ze houden hen heeft aangedaan. Er is schaamte over de vernederende schending, maar ook omdat ze naïef de verkeerde persoon hebben vertrouwd. Ten slotte is er de angst om naast iemand te slapen die hen zo bruut heeft geschonden. En toch weegt de angst om de persoon van wie ze het meest hielden te verliezen soms nóg zwaarder.

Onze rechts- en welzijnssystemen zijn niet gebouwd om de dubbele last van schendingen door een partner volledig te erkennen. Rechtssystemen kunnen strafbare feiten vaststellen, bewijsmateriaal verzamelen en de dader soms straffen. Toch helpt dit overlevers nauwelijks om een verraad te begrijpen dat hun kijk op hun relatie, of zelfs op hun hele leven, van de ene op de andere dag volledig verandert. Bovendien staan ze er plots grotendeels alleen voor om de emotionele en juridische last te verwerken.

De getuigenissen van de drie Belgische vrouwen leggen pijnlijke tekortkomingen in het rechtssysteem bloot: drempels bij het doen van aangifte bij de politie, bij het verkrijgen van rechtsbijstand en gespecialiseerde psychologische hulp. Overlevers kunnen hier niet altijd rekenen op een genuanceerd begrip voor hun complexe situatie en emoties. Verder moeten ze vaak jarenlang wachten tot hun zaak eindelijk voorkomt. Samen kunnen deze uitdagingen de impact van de schendingen versterken en verlengen.

Natuurlijk kan geen enkele wet, politieagent of welzijnsdienst het verraad ongedaan maken of uitleggen waarom een geliefde partner misbruik heeft gepleegd. Maar het erkennen van de unieke last van seksuele schade door een intieme partner zou de manier waarop overlevers worden ondersteund moeten veranderen.

Ze hebben meer nodig dan hulp bij aangifte of het verwijderen van een afbeelding. Ze hebben professionals nodig die begrijpen dat ongeloof, verwarring en verdriet geen tekenen zijn dat de schade onbelangrijk was, maar dat ze deel uitmaken van de schade zelf.

Toch zijn er redenen voor hoop. Naar aanleiding van recente partnergeweldzaken in België heeft minister van Justitie Annelies Verlinden (CD&V) veranderingen aangekondigd die binnen het rechtssysteem zullen worden doorgevoerd. Overlevers van seksueel misbruik krijgen vanaf hun eerste verhoor juridische bijstand, betere communicatie over de voortgang van hun zaken, en gespecialiseerde welzijnsprofessionals op het gebied van seksueel misbruik.

Het proces tegen Gisèle Pelicot was eveneens een keerpunt: ze weigerde anoniem te blijven en stond erop dat de schaamte van het slachtoffer naar de dader zou verschuiven. Marie, Katrien en Valerie hopen – net als Gisèle – dat door hun verhaal te delen, andere overlevers de kracht vinden om erover te praten.

Maar dat is niet genoeg. We hebben nog steeds vormen van zorg nodig die de specifieke uitdagingen van intiem verraad erkennen. We moeten begrijpen dat wanneer de dader een partner is, de overlever op hetzelfde moment dat ze gerechtigheid zoekt, mogelijk een heel leven kwijtraakt. Geen wet kan de veiligheid herstellen die door dit verraad is vernietigd. Maar de systemen eromheen kunnen er wél voor zorgen dat overlevers hun leven niet in hun eentje weer hoeven op te bouwen.

(Door: Mona Geerens, studente in de Master Gender en Diversiteit aan de VUB)

Seksueel misbruik: wanneer je veilige haven een bron van leed wordt Onlangs zijn tientallen platforms en groepen aan het licht gekomen waar Belgische mannen naaktfoto’s van hun partners delen. Stiekeme foto’s van vrouwen terwijl ze slapen, onder de do**he staan of zich aankleden, worden als handelswaar verhandeld. Dit roept een minder besproken vraag op: Wat geb...

Op 24 uur tijd zamelt WWF-Belgium al ruim 60.000 euro in om de natuur na de brand in de Hoge Venen te herstellen.

Afgelopen woensdag lanceerde WWF-België een steuncampagne voor de Hoge Venen, om met het ingezamelde geld de verwoeste veengebieden te helpen herstellen. Na amper 24 uur staat er al ruim 60.000 euro op de teller.

‘Het toont aan hoe diep mensen geraakt worden door zo’n ecologische ramp en hoe bekommerd ze zijn om de kostbare natuur in ons land’, vertelt Anka Stenten, waarnemend CEO van WWF-België. ‘We zijn blij dat mensen massaal reageren en willen dit bijzonder waardevolle ecosysteem opnieuw in goede staat brengen.’

Het vuur in de Hoge Venen heeft al meer dan 3.000 hectare uitzonderlijk natuurgebied in de as gelegd. Het betekent een zware klap voor ons land, we zien een stuk van ons natuurlijk erfgoed in rook opgaan.

De veengebieden herstellen, wordt een hele uitdaging en een proces van lange adem. Daarom slaat WWF-België de handen in elkaar met Les Amis de la Fagne, een vzw die zich al 90 jaar inzet voor natuurherstel in de Hoge Venen.

Met het ingezamelde geld kunnen er nieuwe, gedegradeerde veengebieden aangekocht worden én kan aangetast veengebied hersteld worden, zodat het kostbare ecosysteem er in leven gehouden kan worden. Het inzameldoel dat WWF-België bij de start vooropstelde was 50.000 euro, om daarmee 30.000 m² gedegradeerd veengebied te kopen (kostprijs 20.000 euro) en 100.000 m² veengebied te herstellen (kostprijs 30.000 euro).

Hoe gaat dat herstel in z’n werk?

'Met het ingezamelde geld wordt grond aangekocht en zorgen we dat de bodem weer kan vernatten door drainagekanalen te blokkeren', legt WWF-België uit. 'We herstellen er meteen ook leefgebieden voor insecten, reptielen en kleine zoogdieren, en planten er soorten die echt thuishoren in dit gebied, zoals de kleine veenbes.'

‘Nu we ons initiële inzameldoel zo snel behaald hebben met de hulp van zoveel mensen, stellen we het bij naar 100.000 euro. Daarmee kunnen we nog veel meer veengebied herstellen, wat bijzonder noodzakelijk is als je weet dat er 3.000 hectare in rook opging’, besluit Stenten daarbij.

'Wij hopen uiteraard dat de bevoegde beleidsmakers zich eveneens bewust zijn van het belang van deze kostbare natuur en dat ze hun verantwoordelijkheid opnemen bij het herstel ervan, alsook van alle andere gebieden die in slechte staat verkeren. Het natuurherstelplan dat België binnenkort moet finaliseren en indienen, vormt daartoe een van de uitgelezen instrumenten.'

Een gift doen kan via deze link: https://donate.wwf.be/high_fens/~mijn-donatie?utm_source=website&utm_medium=banner&utm_campaign=emergency_high-fens_aug26_nl

(Foto: © Mathieu Golinvaux, via WWF-België)