Run2BFree-Training Project

🏃 Loteria Maratońska: Wygrać Prawo do Startu

Biegasz 20 tygodni. Wstajesz w deszcz i mróz. Budujesz formę milimetr po milimetrze. A potem siadasz przy komputerze, wysyłasz zgłoszenie i… czekasz. Bo zanim pokonasz 42,195 km, musisz najpierw wygrać przywilej, żeby w ogóle stanąć na linii startu.
Tak dziś wygląda bieganie na największych maratonach świata. I coraz więcej biegaczy wie, że ta gra zaczyna się długo przed pierwszym treningiem.
---
📊 Liczby, które mówią wszystko

Maraton kopenhagański przez lata był ucieczką – prawdziwą perłą Europy Północnej, na którą można było się po prostu zapisać. Wiosną 2025 roku wszystkie miejsca rozeszły się w 24 godziny. W odpowiedzi organizatorzy otworzyli tygodniowy ballot. Efekt? 80 937 zgłoszeń na 35 000 miejsc. Kandydaci reprezentują ponad 160 narodowości.
To nie anomalia. To nowa normalność.
• Maraton Londyński 2027: potwierdzony rekord świata – 1,3 miliona zgłoszeń. Jeszcze dwa lata wcześniej było ich 578 304; rok wcześniej 840 318. Wzrost rok do roku wyniósł 36%. Na ok. 17 000 miejsc w loterii szanse kształtują się poniżej 2%.
• TCS New York City Marathon 2026: 240 000 aplikacji, wylosowano zaledwie 1% chętnych – najniższy wskaźnik w historii biegu.
• Tokyo Marathon: ok. 300 000 zgłoszeń na 37 500 miejsc, szanse w ogólnej loterii ok. 12,5%.
• Chicago Marathon: 160 000+ aplikacji, 33% szans na wylosowanie – i tak jest to wynik lepszy niż w Londynie czy Nowym Jorku.
• Sydney Marathon: w swoim pierwszym roku jako Major zebrał 79 000 zgłoszeń na 35 000 miejsc.
• Maraton Walencji: długo był „maratonem dla każdego” – płaski, szybki, dostępny. Od 2026 roku działa na zasadzie loterii. Dla edycji 2025 70% numerów startowych rozeszło się w ciągu jednego dnia od otwarcia zapisów.
• Maraton Dubliniński: w 2025 roku otrzymał 47 000 zgłoszeń na 17 200 miejsc.

Liczby rosną dlatego, że bieganie rośnie. Według danych Race Results Weekly liczba finisherów maratonów wzrosła globalnie o 14,6% w 2024 roku (w oparciu o 135 analizowanych biegów). Maraton nowojorski 2025 stał się największym maratonem w historii – metę przekroczyło 59 226 biegaczy. Wcześniej rekord należał do Londynu 2025 z 56 640 finisherami. Uczestnictwo rośnie trzeci rok z rzędu, napędzane przez media społecznościowe, kulturę wellness i młode pokolenie – odsetek biegaczy maratońskich w wieku 20–29 lat wzrósł w USA z 16,4% w 2021 r. do 24,5% w 2024 r.
Ulice, pozwolenia, punkty odżywiania – to wszystko ma swój fizyczny limit. Gdy popyt podwaja się, a podaż stoi w miejscu, jedynym narzędziem pozostaje losowanie.
---
🎰 Dlaczego loteria? Perspektywa organizatora

Dla dyrektorów wyścigów ballot to nie tylko konieczność – to też świadomy wybór.
Koniec wyścigu z zegarkiem. System „kto pierwszy, ten lepszy” premiował tych, którzy siedzieli przy komputerze w sekundę po otwarciu zapisów. Nauczyciele, lekarze, pracownicy nocnych zmian – wielu nie miało tej możliwości. Maraton Chicago opisuje to wprost: poprzedni system był niesprawiedliwy dla wszystkich, którzy nie mogli być online w danym momencie.
Walka z botami i skalpowaniem. Loteryjny model blokuje masowe zakupy numerów przez boty, które trafiały następnie na czarny rynek po wielokrotnie zawyżonych cenach.
Większa różnorodność. Kopenhaga to dobry przykład: po przejściu na ballot udział kobiet wzrósł z niespełna 30% do 37% wnioskujących. Aplikowali biegacze ze 160 krajów – podczas gdy na starcie edycji 2026 reprezentowanych było 122 narodowości. Największa grupa wiekowa wśród zgłaszających się? Osoby między 25 a 29 rokiem życia – 23,5% wszystkich aplikacji. Loteria otworzyła drzwi dla biegaczy z innych kontynentów i stref czasowych, którzy wcześniej nie mieli żadnych szans.
Organizatorzy z Dublina podkreślili oficjalnie: „Nowy system przynosi bardziej zrównoważony i inkluzywny wynik, poprawiając sprawiedliwość dla nowych uczestników i wspierając różnorodność płci, z setkami więcej kobiet na linii startu”.
Tokio poszło krok dalej, tworząc warstwowy system: oddzielne p**e dla mieszkańców Tokio, członków ONE TOKYO, biegaczy charytatywnych i uczestników ogólnych – każda z innymi szansami na wylosowanie. Ci, którzy przez trzy kolejne lata nie zostali wylosowani, otrzymują gwarantowane miejsce w następnej edycji. Chiny wprowadziły z kolei regulacje nakazujące, by co najmniej 90% miejsc startowych było dostępnych w publicznej loterii.
---
😤 A jednak coś boli – perspektywa biegacza

Liczby nie kłamią, a mimo to tysiące biegaczy czuje, że system jest wobec nich niesprawiedliwy. Dlaczego?
Wysiłek nie ma znaczenia. Klasyczna loteria traktuje jednakowo osobę, która startuje pierwszy raz, i kogoś, kto od dekady biegał każdą edycję. Londyn od lat zmaga się z tą krytyką – ludzie aplikują przez wiele lat bez skutku, podczas gdy inni dostają się za pierwszym razem. Pewien znany system zaradzający temu to model „rosnących szans” – każdy rok bez wylosowania dokłada dodatkowy „bilet”. Stosuje go m.in. ultramaraton Western States 100.

Emocjonalny koszt odmowy. Psychologicznie loteria jest szczególnie okrutna: 20 tygodni planowanego treningu może zniknąć wraz z e-mailem „Niestety, nie zostałeś wylosowany”. Badania psychologii sportu pokazują, że osobiste cele osiągnięć są najsilniejszą motywacją biegaczy maratońskich – a loteria pozbawia kontroli nad realizacją tych celów. Psychologowie mówią wprost: utrata poczucia sprawczości jest jednym z najsilniejszych czynników obniżających poczucie sprawiedliwości.
Backdoor dla zamożnych. Tu argument staje się najostrzejszy. Loteria jest formalnie równa – ale wokół niej wyrosły alternatywne ścieżki, dostępne głównie dla osób z odpowiednio głęboką kieszenią:
• Pakiety tour operatorów – oficjalni partnerzy wyścigów oferują numery startowe połączone z hotelem i usługami. Ceny? Od 4000 do 10 000 dolarów, często bez kosztów lotu. Dla porównania, sama opłata startowa dla wylosowanego biegacza to ok. 200–250 dolarów.
• Miejsca charytatywne – startując pod szyldem organizacji dobroczynnej, można ominąć loterią. Ale wymagania finansowe rosną: minimalne zbiórki dla największych maratonów sięgają 3000–10 000 dolarów. Jeden z popularnych twórców treści biegowych komentuje: „Wymagane kwoty rosną z roku na rok. To niepokojące, bo społeczność biegaczy powinna być jak najbardziej inkluzywna, a nie dostępna tylko dla tych, których stać”.
• Kwalifikacje czasowe – Boston Marathon to jedyny spośród Majorów, który w ogóle nie stosuje loterii ogólnej: biega ten, kto dobiegnie na kwalifikujący czasie w innym maratonie. Limity są jednak coraz bardziej wyśrubowane (np. 2:55 dla mężczyzn 18–34 lat, 3:25 dla kobiet) i trzeba pobić kwalifikator o określoną wartość, bo chętnych jest więcej niż miejsc.
Dobra analityczna obserwacja: maraton nowojorski wypracował model czterech ścieżek – losowanie, kwalifikacja czasowa, wolontariat (9 lokalnych biegów + praca wolontariacka) i zbieranie funduszy na cele dobroczynne. Zdaniem badaczy z MIT, poprzez łączenie różnych definicji „sprawiedliwości” minimalizuje się niezadowolenie i utrzymuje poczucie, że każdy ma jakąś szansę.
---
⚖️ Jak różne maratony rozwiązują problem dostępności

💡 Co dalej? Hybrydy i nowe modele
Loteria to nie jedyne możliwe rozwiązanie – i wielu ekspertów od projektowania systemów rynkowych zadaje pytanie, czy da się zrobić to lepiej.
Model punktowy / kumulacyjny – im więcej lat aplikujesz bezskutecznie, tym więcej „biletów” dostajesz w kolejnych losowaniach. Stosują go m.in. Western States 100 i Hard Rock 100. Nagradza wytrwałość, nie tylko szczęście.
Lojalnościowe okna pierwszeństwa – Walencja zrobiła to elegancko: biegacze poprzedniej edycji mają 4-dniowe okno na wykupienie numeru bez loterii, po obniżonej cenie. Kopenhaga planuje zbliżony system.
Regulowany rynek wtórny – propozycja ekonomistów: zamiast zakazywać odsprzedaży numerów, uregulować ją i nadzorować transfery tożsamościowe. Komentator ze środowiska wskazuje, że dobrze zaprojektowany rynek wtórny może być bardziej egalitarny niż opcja ubezpieczenia, bo pozwala biegaczowi odzyskać pieniądze, jeśli nie może wystartować.
Systemy mieszane – Nowy Jork łączy cztery drogi wejścia. Tokyo stosuje oddzielne p**e dla różnych grup. Im więcej zdefiniowanych ścieżek, tym mniej powodów do rozczarowania – każda odpowiada innej definicji „zasłużyłem sobie”.
Dobrowolna transparentność danych – organizatorzy jak Dublin spotkali się z krytyką nie tylko za system, ale za pobieranie bezzwrotnej opłaty 5 euro od niewylosowanych – co dało 149 000 euro zysku z osób, które nic nie dostały. Transparentność finansowania procesu to osobna lekcja.
---
🌍 Bieganie jako globalny fenomen

Za eksplozją zainteresowania stoi coś głębszego niż moda. Media społecznościowe i kultura wellness napędziły nową falę biegaczy. Generacja Z biega: udział dwudziestolatków w maratonach USA wzrósł z 16,4% w 2021 r. do 24,5% w 2024 r. Biegi stały się przestrzenią społeczną, celem życiowym, tożsamością. Dla wielu ukończenie maratonu (zwłaszcza jednego z Majorów) to punkt na liście rzeczy do zrobienia przed czterdziestką.
Run cluby, influencerzy biegowi, globalna obserwacja wydarzeń na żywo – wszystko to tworzy popyt, który nie ma granic. A fizyczna przestrzeń na ulicach Kopenhagi, Nowego Jorku, Londynu czy Tokio – ma.
Chiny, reagując na własny boom maratoński, wybrały inne podejście: mniej biegów, ale lepszych – z obowiązkiem przeznaczenia 90% miejsc do loterii publicznej. Regulatorzy wskazują, że problem z wieloma azjatyckimi biegami polegał na rezerwowaniu dużej części puli dla sponsorów i zaproszonych gości, co de facto redukuje dostępne miejsca dla zwykłych biegaczy.
---
🎯 Konkluzja: Dwie prawdy i jedno pytanie

Obydwie strony sporu mają rację w tym, co ich boli.
Organizatorzy mają rację: loteria jest najprostszym i często najsprawiedliwszym procesualnie narzędziem do zarządzania ekstremalnym popytem. Zabija boty, otwiera drzwi dla biegaczy z całego świata, poprawia demografię pola startowego.
Biegacze mają rację: wysiłek powinien mieć znaczenie. 20 tygodni treningu to coś, co zasługuje przynajmniej na pewność, że zgłoszenie będzie rozpatrzone uczciwie i że lojalność zostanie nagrodzona – a nie że bogatsza alternatywa zawsze będzie szybsza. Fakt, że cena wejścia na maraton przez boczne drzwi urasta do poziomu małych wakacji zagranicznym biegaczom, jest sygnałem ostrzegawczym dla środowiska.
Pytanie brzmi nie „czy loteria jest dobra czy zła”, lecz jak ją zaprojektować, żeby była uczciwa nie tylko formalnie, ale też odczuwalnie. Modele kumulacyjne, okna lojalnościowe, wielościeżkowe systemy i regulowany rynek wtórny – to kierunki, które warto obserwować.
Jedno jest pewne: dotarcie na linię startu stało się osobnym sportem. Trening wciąż trwa 20 tygodni. Tylko że dla wielu biegaczy zaczyna się teraz od odświeżania skrzynki mailowej w marcu i czekania, aż ich imię zostanie wylosowane.

Dane i statystyki aktualne na czerwiec 2026. Liczba zgłoszeń i wskaźniki przyjęć mogą się różnić w zależności od edycji biegu i stosowanej metodologii.

5 KM – KRÓTKI DYSTANS, BRUTALNY TEST 🥵

Na papierze wygląda niewinnie: 5 km / 3,1 mili.
Większość ludzi myśli: „Przecież to nic wielkiego”.
Ale spróbuj to pobiec na wynik, a szybko zmienisz zdanie.
---
Dlaczego 5 km tak boli?
• Bo to wystarczająco długi dystans, żeby naprawdę pocierpieć.
• Masz za mało czasu, żeby odpocząć w trakcie.
• Nie da się „przetruchtać połowy i nadrobić potem”.
• Nie da się wystartować jak na 100 m i liczyć, że końcówka będzie miła.

Tempo obnaża cię błyskawicznie.
Sub-30? Brzmi normalnie… dopóki nie zobaczysz, że to okolice 6:00/km. Dla totalnego amatora to już szybko.

Sub-25? Nagle połowa biegu to już walka z własnym oddechem.

Sub-20? To nie jest bieganie rekreacyjne – to kontrolowane cierpienie.
---
Kogo piątka ustawia do pionu?
• Początkujących, którzy myślą, że chodzi tylko o dobiegnięcie do mety.
• Maratończyków, którzy uważają, że „za krótki dystans, żeby bolało”.
• Wszystkich, którzy próbują udawać że są za szybcy.

5 km nie obchodzi, że:
• masz za sobą półmaraton,
• zegarek pokazuje „forma rośnie”,
• ego mówi, że „przecież biegasz długie niedzielne wybiegania”.

Piątka zadaje jedno cholernie ważne pytanie:
Czy potrafisz utrzymać niewygodne tempo, nie rozsypując się po drodze?
---
Dlatego ten dystans szanuję.
Prosty, ale niełatwy. Idealny:
• dla początkujących – jako pierwszy konkretny cel,
• dla zaawansowanych – jako mały, brutalny test prędkości, tempa i charakteru.

W 5 km uczysz się szybciej niż w niejednym długim biegu:
Za mocny start? Wiesz o tym w 6. minucie.
Zlekceważone tempo? Drugi kilometr zaczyna krzyczeć.
---

Jaki czas na 5 km próbujesz teraz złamać?
👉 30:00, 25:00, 22:30, 20:00, a może mniej?

Zanim zaczniesz panikować po kilku dniach przerwy od treningu - przeczytaj to.

Forma sportowa nie znika z dnia na dzień. Skoro jej budowanie wymaga tygodni i miesięcy systematycznej pracy, to również jej utrata jest procesem stopniowym.

W praktyce:
kilka dni przerwy najczęściej nie ma realnego wpływu na poziom wytrenowania,
po kilkunastu dniach mogą pojawić się niewielkie spadki wydolności lub "czucia tempa",
jednak powrót do rytmu treningowego zwykle bardzo szybko przywraca wcześniejszą dyspozycję.

To ważne szczególnie dla osób, które odczuwają niepokój po opuszczeniu kilku jednostek treningowych. Tydzień przerwy nie przekreśla postępów. Często jest wręcz elementem procesu, a nie jego zaburzeniem.

Z fizjologicznego punktu widzenia trening jest tylko bodźcem. Adaptacja zachodzi później - podczas regeneracji. To wtedy organizm odbudowuje zasoby, wzmacnia struktury i podnosi swoją zdolność do wysiłku.
Dlatego rozsądnie zaplanowany odpoczynek nie jest oznaką słabości ani cofania się. Jest częścią skutecznego treningu.

Najważniejsza nie jest perfekcja, ale konsekwencja w długim okresie. Pojedynczy słabszy tydzień, przerwa spowodowana zmęczeniem, pracą, wyjazdem czy spadkiem energii nie niweczy miesięcy pracy.

Perspektywa ma znaczenie. Nie oceniaj swojej formy przez pryzmat jednego tygodnia. Oceniaj ją przez miesiące regularnego działania.
Jak długa była Twoja najdłuższa przerwa od biegania?

Daniels powołał się na badania maratończyków którym zrobiono biopsję mięśni a potem kazano zaprzestać aktywności na 87 dni. Po tej przerwie znowu powtórzyli badania. Okazało się że ich wytrenowanie spadło jedynie między 8-10%.

Rozgrzewka przed jutrzejszymi zawodami na 5 km.. Całkiem fajny bieg po pakiety mi wyszedł😏

Witamy na Maratonie Londyńskim 2026. To jeden z czołowych maratonów na całym świecie i co roku to wydarzenie zawsze przyciąga absolutnie najlepszych z najlepszych.

Po stronie mężczyzn mamy łącznie ośmiu zawodników z rekordami życiowymi poniżej 2 godzin i 5 minut. Jednak dwóch najszybszych zawodników w tej stawce, Sebastian Sawe z Kenii i Jacob Kiplimo z Ugandy, ma szansę rzucić wyzwanie aktualnemu rekordowi świata. Obecny rekord świata w maratonie wynosi 2 godziny i 35 sekund i został ustanowiony przez Kelvina Kiptuma podczas maratonu w Chicago w 2023 roku. Co ciekawe, Kipum jest także rekordzistą trasy tutaj w Londynie z czasem 2 godziny, 1 minuta i 25 sekund. Ten rekord trasy z 2023 roku był wręcz absurdalny, ponieważ Kiptum przebiegł drugą połowę w 59 minut i 45 sekund — niezwykły negative split, który do dziś pozostaje najszybszą końcową połówką maratonu w historii.

I chociaż ten czas jest bardzo szybki, zapytani o oczekiwania czasowe na dzisiejszy bieg, Sawe i Kiblimo stwierdzili, że rekord trasy jest jak najbardziej w zasięgu, a rekord świata również jest możliwy. Jednym z głównych powodów, dla których wspominano o rekordzie świata, była pogoda. Obecnie w Londynie jest około 52°F, czyli 11°C. Wiatr jest także dość minimalny, z niewielkimi podmuchami tu i tam, ale nic znaczącego. Przy niemal idealnych warunkach do biegania i bardzo utalentowanej stawce zgromadzonej dziś w Londynie, z pewnością padną szybkie czasy. Ale czy zobaczymy nowy rekord trasy? I czy możliwy jest nowy rekord świata?

Jeśli chodzi o początkowe etapy męskiego maratonu, było całkiem oczywiste, że biegną niezwykle szybko i idą na całość. Pierwsze 5 km pokonali w 14 minut i 14 sekund, co według statystyk odpowiadało międzyczasom na milę: 4:42 dla pierwszej, 4:41 dla drugiej i 4:24 dla trzeciej mili. To było dość szalone otwarcie na 5 km, choć przypuszczam, że mile były lekko źle zmierzone, więc tempo było prawdopodobnie bardziej wyrównane. Tak czy inaczej, 14:14 na pierwsze 5 km to błyskawiczne tempo — odpowiada około 4:34,88 na milę lub 2:50,8 na kilometr. Gdyby utrzymali to tempo do mety, uzyskaliby czas 2 godziny i 7 sekund, czyli praktycznie tempo na 2 godziny. To oznaczałoby również pobicie rekordu świata Kelvina Kipuma. Trzeba jednak pamiętać, że to dopiero pierwsze 5 km, więc zobaczymy, jak rozwinie się bieg.

Po stronie kobiet zawodniczki również biegły bardzo szybko. Helen Biri, Tita i Joselyn Jupasai pokonały pierwsze 5 km w 15:39, co odpowiada tempu 5:02 na milę lub 3:07 na kilometr. Co niesamowite, czołowe zawodniczki utrzymały to tempo aż do półmetka, osiągając czas 1 godzina, 6 minut i 12 sekund na 13,1 mili. Oznaczało to, że były na tempie maratonu 2:12. Biorąc pod uwagę, że wystartowały przed mężczyznami, byłby to ogromny nowy rekord świata kobiet w biegu wyłącznie kobiecym — o około 3 minuty lepszy.

Wracając do mężczyzn — nadal pędzili w pierwszej połowie. 10 km pokonali w 28:35, 15 km w 43:10, a półmaraton w 1 godzinę i 29 sekund. To było niemal dokładnie tempo, jakie planowali — chcieli osiągnąć 1:00:30 na półmetku. Gdyby utrzymali to tempo do końca, ukończyliby bieg tuż poniżej 2 godzin i 1 minuty. Biorąc pod uwagę głębokość stawki i zdolność zawodników do przyspieszenia na końcu, istniała realna szansa ataku na rekord świata Kipuma. Pytanie brzmiało: czy będą w stanie przyspieszyć w drugiej połowie po tak szybkim początku?

Po przekroczeniu półmetka męski bieg stał się prawdziwym atakiem na rekord świata. Co niesamowite, tempo tylko rosło. Na 25 km liderzy mieli 1:11:41 (tempo 4:36 na milę), a na 30 km — 1:26:03 (4:35 na milę). Choć to były niesamowicie szybkie czasy, jeszcze większym zaskoczeniem było to, że prowadzenie objął Yomif Kajelcha — rekordzista Etiopii — który debiutował w maratonie. Był na tempie nie tylko najszybszego debiutu w historii, ale wręcz ataku na granicę 2 godzin.

Na 35 km zarówno Sebastian Sawe, jak i Yomif Kajelcha oderwali się od reszty, osiągając 1:39:57 (ostatnie 5 km w 13:54). A potem wydarzyło się coś wyjątkowego. Między 35 a 40 km biegli szybciej niż ktokolwiek wcześniej w historii maratonu. Na 40 km mieli 1:53:39 (ostatnie 5 km w 13:42). To oznacza, że od 30 do 40 km pokonali 10 km w 27:36 — absolutnie niewiarygodne tempo na końcówce maratonu. To wyraźnie dawało im wynik znacznie poniżej dotychczasowego rekordu świata.

A jednak Sebastian Sawe jeszcze przyspieszył na ostatnich 2 km, biegnąc tempem około 4:26 na milę. I stało się — Sebastian Sawe wygrał bieg z czasem 1:59:30. Co właśnie się wydarzyło? To najszybszy maraton w historii — ponad minutę szybciej niż rekord Kipuma z Chicago 2023, a nawet szybciej niż nieoficjalny bieg Kipchoge poniżej 2 godzin w 2019 (1:59:40). To coś niewiarygodnego.

Co jeszcze bardziej szokujące: owszem, Sawe pobił rekord świata wynikiem 1:59:30, ale Yomif Kajelcha uzyskał 1:59:41, a Jacob Kiplimmo także pobiegł szybciej niż poprzedni rekord świata — 2:00:28. Gdyby ktoś powiedział mi wcześniej, że Kiplimmo pobiegnie 2:00:28, uznałbym, że wygra z ogromną przewagą. Tymczasem dziś dało to dopiero trzecie miejsce.

Czołowa dziesiątka to absolutnie absurdalne wyniki: Amos Caputo był czwarty (2:01:19), Tamaratollah piąty (2:02:05), dalej Duress Galetta, Adisu Gabena, Jeffrey Camuro, Peter Lynch i Muhammad Muhammad.

Mój umysł tego nie ogarnia. Taki poziom i taki wysiłek to prawdziwy kamień milowy w historii maratonu. Naprawdę nie mogę uwierzyć w to, co właśnie zobaczyłem. D— to po prostu absurdalne.

Panie Szebastyjanie…. 😀 w przyszłym roku widzimy się z „diabłem” na ulicach LONDYNU 😏

Wczoraj w Krakowie odbył się maraton. Jak co roku biegacze rywalizowali nie tylko między sobą, ale też z pogodą, wymagającą trasą — za niektóre odcinki organizatorzy powinni dostać ocenę niedostateczną — i przede wszystkim ze swoimi demonami. To zawsze jest test zimowych przygotowań i odpowiedź na pytanie: czy zrobiłem wszystko, co mogłem?

Okazało się, że jedynie niecałe 3% biegaczy złamało barierę 3 godzin. To pokazuje, jak trudno jest pobiec maraton naprawdę szybko. Co ciekawe — wielu zawodników, których kiedyś uważałem za wyznacznik jakości i szybkości, którzy mi imponowali, dziś są już tylko cieniem samych siebie. To najlepszy dowód na to, że utrzymanie formy przez lata nie jest łatwe. Wymaga pracy, wytrwałości, systematyczności… i czasem zwykłego szczęścia, by omijały nas kontuzje.

A te, jak widać, potrafią pokrzyżować wszystko. Niektórzy przez urazy w ogóle nie wystartowali, inni pobiegli mimo bólu, ryzykując zdrowiem — i niestety często kończyło się to słabo - ocierając się o farsę.

Oprócz maratonu odbył się też bieg nocny. Fajnym akcentem było przebiegnięcie przez dziedziniec na Wawelu — no i fakt, że jednak da się biegać w Krakowie bez „bulwarów” 😀

Organizacja? No cóż… sporo do poprawy. Ścisk na starcie, brak osób pilnujących stref i chaos na pierwszych kilometrach, gdzie ludzie wpadali na siebie i lądowali na betonie… klasyka „starego dobrego Krakowa”. Czy to się kiedyś zmieni? Trudno powiedzieć. A może właśnie ten chaos dodaje temu wszystkiemu charakteru.

Może za bardzo marudzę. A może po prostu widziałem już biegi z perfekcyjną organizacją i niesamowitym dopingiem — i wiem, że można to zrobić lepiej.

Ale jedno muszę przyznać — start biegu nocnego był… hmm… najlepszy, jaki miałem do tej pory w życiu 😉

Czasem zwykły wyjazd na zawody zamienia się w historię, której sam byś nie wymyślił 😄

Trochę chaosu, trochę przygód, nie wszystko szło zgodnie z planem… ale właśnie dlatego ten półmaraton w Berlinie zostanie ze mną na długo. To był najbardziej szalony weekend biegowy w stolicy Niemiec.

To była mieszanka emocji, dobrej energii, ekscytacji, świetnego biegu i momentów, które pokazują, że w bieganiu chodzi o coś więcej niż tylko wynik-😏 🏃‍♂️

Jeśli zastanawiasz się, czy warto pobiec jeden z najszybszych półmaratonów na wiosnę — albo po prostu lubisz biegowe historie z życia (takie bez filtra 😉) — zapraszam do przeczytania całej relacji na blogu.

Berlin Half Marathon – szalony weekend, amerykański chaos i przyjemne zakończenie - Run2BFree Blog Berlin Half Marathon oczami biegacza – szalony weekend, nieoczekiwane zwroty akcji, problemy logistyczne i świetny wynik na mecie. Wciągająca historia o biegu, emocjach i ludziach, którzy zmieniają więcej niż trening.

Po rozmowie ze swoim trenerem biegania – Steve Sison– naszła mnie pewna refleksja, którą chciałem się podzielić. Rozmawialiśmy o zbliżającym się moim pobycie na „obozie biegowym w Austin, Texas” 😏 i przy okazji Steve poinformował mnie o nowym projekcie.

Ujął to tak:

> Pomyśl o różnicy między kucharzem, który po prostu trzyma się przepisu, a szefem kuchni, który rozumie balans, smak i technikę. Ja wolę pracować z szefem kuchni – mówi. Z kimś, kto potrafi zebrać podstawy do własnej „kuchni doświadczenia” i stworzyć z nich coś prawdziwego — a nie tylko odtwarzać instrukcje.
O tym będzie cykl jego nowych podcastów – czyli o relacji trener–zawodnik w szerszej perspektywie.

Potem rozmawialiśmy chwilę o relacjach międzyludzkich. Ostatnio głośno było o tym, jak Iga Świątek zmieniła trenera. O jej relacjach z panią psycholog. Sam w świecie biegania słyszałem sporo różnych przykładów – lepszych i gorszych relacji. Też szukałem i wielokrotnie zmieniałem treningi oraz trenerów (kto tego nie robił?).

Steve ma jeszcze większe doświadczenie, bo od ponad 35 lat z sukcesami szkoli biegaczy. Opowiadał, jak czasem niewiedza i nadmierne zaufanie zawodników są wykorzystywane przez trenerów, a czasem można to przełożyć na relacje międzyludzkie. Nie wchodząc w szczegóły i przykłady, o jakich rozmawialiśmy – w tych wszystkich złych historiach jedna rzecz się powtarza i jest niezmienna:

> Nie staniesz się wolnym, lepszym biegaczem, jeśli ktoś próbuje trzymać Cię na krótkiej smyczy.
Czasem najważniejszy krok to nie ten szybszy — tylko ten w bok. Z dala od miejsc, gdzie zamiast wiatru w plecy czujesz ciężar czyjejś obecności tuż za sobą. Gdzie każdy Twój ruch przestaje być do końca Twój.

Z początku wszystko wygląda jak idealne dopasowanie — plan, opieka, zaangażowanie, ktoś, kto „widzi więcej” i prowadzi pewniej niż Ty — na początku daje to poczucie bezpieczeństwa. Że ktoś trzyma rękę na pulsie, że nic nie umknie, że wszystko ma swój porządek. Poddajesz się temu, tracisz czujność, bo kochasz bieganie i czujesz, że wszystko jest pod kontrolą osoby, która skrzętnie wykorzystuje ciebie i Twoją niewiedzę.

> Z czasem okazuje się, że nie każdy, kto stoi obok na trasie, chce, żebyś biegł dalej i szybciej. Niektórzy wolą, żebyś krążył wokół ich własnych ambicji, uwiązany na łańcuchu ich obsesji.

A przecież bieganie to przestrzeń. To oddech. To Twoje tempo. Życie w przerwie od biegania to przestrzeń na spokój i regenerację.

Czasem jednak zwykła współpraca zaczyna się rozszerzać poza trening. Pojawia się potrzeba bycia na bieżąco ze wszystkim — nie tylko z wynikami, ale z decyzjami, trasami, ludźmi.

Niewinne pytania stają się częstsze, sugestie bardziej stanowcze, a granice między „sportową opieką” a czymś bardziej osobistym zaczynają się zacierać. To już nie tylko analiza biegu, ale analiza życia wokół biegu i chęć pełnej kontroli — i robi się bardzo niebezpiecznie.

I choć na zewnątrz nadal wygląda to jak współpraca, wewnątrz zaczyna brakować powietrza. Zaczynasz się dusić i wpadasz w pułapkę, z której musisz się uwolnić. Obecność, która kiedyś dawała poczucie bezpieczeństwa, zaczyna ciążyć. Jak cień, który nie znika.

Bo bieganie, które miało dawać wolność, zaczyna być coraz bardziej kontrolowane —
I czasem dopiero, kiedy zmienisz kierunek, okazuje się, jak lekko naprawdę potrafisz biec. Widzisz postępy i pobijasz życiowe rekordy ciesząc się treningiem.

Nawet najlepszy plan nie ma znaczenia, jeśli odbiera coś znacznie prostszego — spokój, pewnośc siebie i własny rytm.
Steve niedawno zaczął nowy cykl podcastów – ogólnie o roli trenera i zawodnika. Zawodnik świadomy, który rozumie znacznie więcej, lepiej korzysta z treningów i jest mniej podatny na złe sugestie.

Bo dobry trener nie musi być wszędzie.
Nie musi wiedzieć wszystkiego.
I nie musi być przy każdym kroku, biegnąc obok Ciebie. Może być blisko ale nie przeszkadzać zarazem.

Czasem największą jakością współpracy jest przestrzeń, której się nie zajmuje, oraz świadomość własnej wartości — a także tego, że nie jesteśmy niczyją własnością i mamy możliwość wolnego wyboru swojej biegowej drogi. Im bardziej jesteśmy świadomi, tym łatwiej podejmujemy słuszne decyzje.

Nie bójcie się poszukiwać i zmieniać rzeczywistości — jeżeli macie poczucie, że coś w relacjach się skończyło lub przestało działać.
Zacznijcie od podcastów Steve’a — jeżeli macie ochotę 😏

Przygotowania do jesiennych zawodów powoli ruszyły… dzisiaj były górki – chociaż pogoda chyba nie dostała informacji, że zbliża się lato 😅

Mamy prawie połowę kwietnia, a wczoraj biegaliśmy w warunkach przypominających bardziej zimową edycję niż środek sezonu. Musiałem wręcz „odkopać” kurtkę, a bieganie należało do tych… mniej komfortowych 🥶 Ale jak macie fajną trasę to od razu robi się trochę cieplej😉

A teraz najlepsze: zapisałem się na 5 km w zawodach „Sunshine Run” w Austin. Tak więc — tu walczymy z temperaturą bliską zera (co dla tych, co zaraz biegną maratony, może nie być najgorszą wiadomością), a za trzy tygodnie stanę na starcie w Teksasie, gdzie termometry pokażą około 32°C ☀️🔥

Krótko mówiąc: od lodówki prosto do piekarnika. Istne szaleństwo!

Berlin dowiózł. 🏃‍♂️🔥
Ponad 42 000 biegaczy, ciarki na plecach i wyścig pełen rekordów — Generali Berlin Half Marathon po raz kolejny pokazuje, dlaczego należy do najlepszych na świecie.

W centrum wydarzeń: Amanal Petros, który poprawia własny rekord Niemiec wynikiem 59:22 i walczy o podium 💥
Oraz Esther Pfeiffer, najlepsza Europejka, błyszcząca z nową życiówką — w świetnej formie jak zawsze 👏

Chłodne powietrze, słońce, emocje — i wszędzie te wyjątkowe momenty między startem a metą 👍

Jeżeli chcecie pobiec piekielnie szybki półmaraton, podczas którego przez większość trasy macie wrażenie, że cały czas biegniecie “z górki” 😏 to Berlin nadaje się do tego rewelacyjnie.
Pełna relacja z biegu, dlaczego nie ryzykowałem biegu na życiówkę oraz przydatne “TIPY”, już niebawem na stronie.