Ola Szkoli Fizjo

Jak pracować jako fizjo i się nie wypalić?
Zaraz po studiach wlatujesz w wir pracy i szkoleń i oczywiście jest to wtedy ekscytujące, ciekawe i pozwala Ci poczuć się pewniej w pracy, ALE…. Ale jest też ryzyko, że jeśli trwa to za długo, to z drogi rozwoju wpadniesz na drogę do wypalenia. Bo w pewnym momencie nie czujesz już tak szybkiego rozwoju, więc robisz jeszcze więcej szkoleń i więcej … i więcej … Szkolenia traktujesz jak urlop, zamiast odkładać pieniądze do poduszki finansowej na życie, odkładasz tylko na kolejne kursy. Czujesz stres, bo zarabiasz więcej, ale wcale nie widzisz tego na koncie. Widzisz jak koleżanki robią kolejne kursy i myślisz: ja też powinnam.
KURSY SĄ WAŻNE, w naszym zawodzie musimy się rozwijać. To jest nasz obowiązek, nasza odpowiedzialność.
Trzeba tylko umieć znaleźć jakąś równowagę między szkoleniami a życiem, bo jak będziesz już na granicy wypalenia, to żadne szkolenie Ci nie pomoże…
Dlatego będę się dzielić swoimi sposobami na to żeby się nie WYPALIĆ :)

A Ty? Co robisz żeby się nie wypalić? Daj znać w komentarzu!

A nie bałaś się tak sama jechać?
Oczywiście, że się bałam. Mając 26 lat jechać do Kijowa na pierwszy kurs za granicą, mając 28 lat lat jechać do drogiej Kopenhagi. Bałam się rozpoczynając pierwszą współpracę, zatrudniając pierwszy raz na umowę o pracę. A jak bardzo się bałam otwierając …Za każdym razem się bałam. Ale to nie sprawiało, że rezygnowałam. I oczywiście nie wszystko wyszło dobrze, nie każda współpraca zakończyła się sukcesem. Nie każda inwestycja się zwróciła. Ale ostatecznie za każdym razem się czegoś uczyłam. O sobie, o relacjach biznesowych, o finansach. I niczego nie żałuję 😁 serio, niektóre sprawy były bardzo nieprzyjemne, ale przynajmniej wiem już, że nie każdego mogę wpuszczać do mojego życia czy biznesu. I wiem kogo doceniać.

Dlatego życzę sobie nie tracić odwagi, nie tracić wiary w ludzi, ale nie ignorować red flags 😜

Tobie tez tego życzę, jeśli tylko Ci się to przyda 🙂

Na co Ty chciałabyś się odważyć? Daj znać w komentarzu lub DM!

Ola szkoli Fizjo • Jak pracować i sie nie wypalić • Fizjoterapia pediatryczna

Wszyscy popełniamy błędy. Niestety nie ma rozwoju bez porażek. Mniejszych lub większych. NIESTETY popełniamy błędy w naszej ważnej, odpowiedzialnej pracy. Błędy, które kosztują nas lub naszych pacjentów tak dużo.. Nie da się tego uniknąć, ale można wyciągać z tych sytuacji lekcje. Można też nie dopuszczać żeby się powtórzyły. Można też stawiać odpowiedzialność na pierwszym miejscu i gdy pacjent jest dla nas za „trudny”, możemy się do tego przyznać i powiedzieć: dzisiaj nie umiem Pani pomóc. Proszę poszukać kogoś innego.
Jest wiele dróg i na każdej popełnisz kiedyś błąd. Ale po nich popełnisz też sukces. Wyciągnij z tego wnioski i zapamiętuj nie tylko te przykre sytuacje.

Zalecenia z filmu kieruję do rozpoczynających dopiero Fizjo. Moim zdaniem warto popracować trochę z dorosłymi. Praca z dziećmi to OGROMNA ODPOWIEDZIALNOŚĆ. Musisz już choć trochę znać reakcje organizmu zanim zaczniesz pracować z najmłodszymi.

I nie stresuj się. Zdążysz się jeszcze napracować z dziećmi 😜 jeśli tego chcesz, to przyjdzie na to czas!

Niedługo kolejny odcinek z cyklu: Co bym zrobiła, gdybym zaczynała od nowa. Zaobserwuj jeśli Cię to interesuje ♥️

I pamiętaj: UWIERZ W SIEBIE ♥️ You go girl!

Czy trawa jest zawsze zieleńsza tam, gdzie nas nie ma? Posłuchaj i zobacz jakie ja miałam doświadczenie :)

Chcesz pracować jako fizjo dzieci? Nie martw się, zdążysz! To nie jest żaden wyścig szczurów. Najpierw spróbuj z dorosłymi, poczuj ludzkie ciało, naucz pracować się z pacjentem bólowym. Później będzie Ci DUŻO ŁATWIEJ.

To jest inwestycja na całe życie. I naprawdę takie jest moje zdanie. Poznałam wiele fizjoterapeutek i zdecydowanie najłatwiej radzą sobie te, które poczuły pracę swoich mięśni.

Już zaraz wrzucę kolejną rolke, bo za 5 dni kurs w Kopenhadze! Obserwuj i towarzysz mi w tej podróży :)

Ola Szkoli Fizjo • Fizjoterapia Pediatryczna • od czego zacząć w fizjoterapii dzieci

Najpierw wstydziłam się, że pracuję z dorosłymi i tylko kilkoma dziećmi. Potem wstydziłam się, że nie mam dużego kursu, jak go robiłam, to czułam poczucie winy, ze robię go dopiero teraz, potem wstydziłam się, że nie znam wszystkich zespołów genetycznych, potem, że jeszcze nie poprowadziłam dzieci z porażeniem od urodzenia.
WSTYD/POCZUCIE WINY/WSTYD/POCZUCIE WINY… ile można?

Ja to zmieniłam na dumę: jestem dumna z siebie, bo pracowałam z dorosłymi i teraz umiem pomóc moim pacjentom bólowym, jestem dumna, że zrobiłam kurs Vojty, gdy byłam na niego gotowa, jestem dumna, że każdego dnia jestem otwarta na naukę, jestem dumna, że nie boję się podjąć wyzwania pracy z pacjentem, którego zespół dopiero poznaję.
Teraz staram się myśleć tak:
DUMA/EKSCYTACJA/DUMA/POKORA

Z pokorą patrzę na swój rozwój, nie karmię mojego ego, tylko jestem dumna, że umiem być obecna przy pacjencie z zespołem Snijders Blok-Campeau’a i przy dziecko z trudnościami posturalnymi.

A wstydowi i poczuciu winy mówię: DO WIDZENIA. Nic nie wnosicie w mój rozwój.

Jak chcesz to podziel się w komentarzu czego Ty się wstydzisz lub wstydziłaś. Czasem powiedzenie tego na głos jest pierwszym krokiem żeby się z tym pożegnać.

Ola szkoli Fizjo • Porozumienie bez przemocy