Kilimanjaro Szkoła Wspinania

na krawędzi
dlaczego lepiej jest zakładać stanowiska na krawędzi dużej półki a nie daleko od niej? prosta sprawa:
1. przede wszystkim nie tracimy kontaktu z partnerem, widzimy co robi, możemy się z nim dogadać. jak cofniemy się daleko w głąb półki to owszem, będzie nam wygodniej, ale za to stracimy komunikację, zwłaszcza jak trochę popizduje...
2. lina nie będzie nam tarła po krawędzi półki (zawsze trochę złotówek zostanie w kieszeni)
3. będzie mniejsza szansa, że lina zrzuci kamienie, które często leżą na półce, kamienie zgodnie z grawitacją polecą w stronę naszego partnera, co może mu się nie spodobać...

trzy proste powody, żeby budować stanowisko na krawędzi, a nie w głębi półki

plastrowanie palców

Wspinając się w rysach albo w ostrej skale czasem trzeba zaplastrować palce, niezależnie od rękawiczek do rys czy plastrowania dłoni. Można to oczywiście zrobić zwykłym plastrem na okrętkę, ale wtedy mamy sztywny palec a plaster zsuwa się mniej więcej po jednym wyciągu...trochę lepszym patentem jest plastrowanie „na jodełkę”

Na bardzo długich drogach kluczowym czynnikiem staje się czas! Myśląc o takich wspinaczkach, warto szukać każdej jej możliwej oszczędności – działać symultanicznie, nie pomijać ruchów, lecz ko je usprawniać i optymalizować, a przede wszystkim wyrabiać dobre mechanizmy działania.

Każda operacja przekłada się na zysk lub stratę czasu.

Dla przykładu – prowadzenie każdego wyciągu na zmianę często oznacza niepotrzebną stratę. Na każdym stanowisku trzeba przekazać partnerowi niewykorzystany sprzęt do prowadzenia, a bywa, że jest to nawet połowa całego zestawu. Na drodze liczącej 15 wyciągów daje to nawet około 20 minut straty.

Taktycznie również nie jest to najlepsze rozwiązanie. Drugi wspinacz szybko pokonuje wyciąg na drugiego, dociera zmęczony na stanowisko i od razu musi ruszać w trudniejszy teren, przez co wspina się wolniej i ponownie traci czas. Tymczasem pierwszy prowadzący może na stanowisku asekurując sprawdzić dalszy przebieg drogi, nawodnić się, coś zjeść i przygotować do kolejnych wyciągów – wszystko to przekłada się na kolejne minuty zysku.

Znacznie lepiej jest prowadzić 3–4 wyciągi z rzędu, a zmianę zrobić na łatwiejszym odcinku. Dzięki temu nowy prowadzący może spokojnie wejść w rytm na prostszym wyciągu, a następnie płynnie poprowadzić kolejne 2–3 wyciągi. Taka taktyka na drodze liczącej 15 wyciągów pozwala zaoszczędzić co najmniej godzinę. A gdzie szukać kolejnej?

Możliwości jest jeszcze wiele. Ogromne oszczędności czasu daje umiejętność wyszukiwania przebiegu drogi, zakładanie pewnej asekuracji( szczególnie w terenie łatwym) budowanie stanowisk, oraz wcześniej zaplanowana taktyka, przygotowanie się do drogi. Na straty czasowe dokłada się ciężki plecak, komunikacja w zespole, obserwacja warunków, terenu i partnerów czy innych zespołów itd.

To nic innego jak skuteczne zarządzanie ryzykiem.

Na filmie dobrze widać, że gdy prowadzący układa na sobie zebrany sprzęt, asekurant w tym samym czasie prawidłowo układa linę. Obie czynności wykonywane są równocześnie, dzięki czemu nie powstają niepotrzebne straty czasu.

Nawyk powolnego wspinania lub brak odpowiednich umiejętności może okazać się fatalny w skutkach na drogach dlugich. Inne zespoły będą Was wyprzedzać, mogą zrzucać na Was kamienie, dopadnie Was popołudniowa burza albo zmrok. A po ciemku znacznie trudniej odnaleźć przebieg drogi, stanowiska czy linię zejścia. A„Kibel” w ścianie jest romantyczny tylko z perspektywy ciepłego fotela.

Bądź gotowy na Big Wall – wspinaj się sprawnie, myśl taktycznie.

Od wielu lat celem moim i Krzyśka Styrny była jedna z najbardziej przełomowych linii w historii alpinizmu.

W końcu ani zimny wiatr, ani deszczyk nas nie odstraszyły i lipcowego poranka stanęliśmy pod północną ścianą Cima Grande di Lavaredo, pod drogą Comici-Dimai.

W ścianie byliśmy sami. Nikt nas nie gonił, robiliśmy swoje, czerpiąc dużo radości z takiego wspinania, pomimo wyjść nad niepewne wpinki i chwilami wspinania „do odcięcia”.

Zespołowo daliśmy radę przejść drogę klasycznie, choć kurcze palców kilka razy nie pozwalały nam wpiąć ekspresa. Cisnęliśmy do góry ze świadomością, iż pierwsi zdobywcy mieli znacznie, znacznie trudniej.

My, dzięki nim, mieliśmy ogromną przyjemność wspinać się na tej drodze w stanie choć trochę zbliżonym do tego, w jakim oni wspinali się na niej ponad 90 lat temu, bo na Tre Cime na klasykach boltów nie ma – zostają usunięte.

Dolna, trudniejsza część (VI/VII+), która na odcinku 225 metrów, przewiesza się na 18 metrów ma haki, trochę się dokłada, ale od połowy haki w zasadzie się kończą, a piątki Comiciego banalne nie są. :)

Dlaczego lubimy wspinać się po klasykach?

Bo to piękne unikalne linie, bo  pomimo upływu lat można współodczuwać trudności – fizycznie i troszeczkę psychicznie – pierwszych zdobywców. Dociera do nas, że autorzy tej drogi byli wspinaczami ogromnej klasy.

Klasyki otwierają oczy na nasze możliwości, budzą szacunek i uznanie dla wcześniejszych pokoleń wspinaczy, mogą być lekcją historii, odwagi i pokory, pod warunkiem, że nie zostają zmienione.

Podróże kształcą. Wyrwanie się poza nasz tatrzański grajdołek pozwala doświadczyć innej górskiej kultury wspinaczkowej i zmienić siebie.

Polecam.

-Dimai

masa sprzętu
Wspinając się na tradzie mamy ze sobą dużo więcej sprzętu niż na częściowo ubezpieczonych. Na przykład mamy sporo tradu...
Czyli gdzieś go trzeba poupychać. Można po kieszeniach, ale najpierw trzeba je doszyć do spodni, a potem męczyć się z wyciąganiem sprzętu. Można powiesić przez ramię taśmę-szpejarkę i potem na nią nanizać kostki, friendy i tym podobne zabawki. Ale to słabe rozwiązanie, ponieważ sprzęt goni po tej taśmie, w miarę jak się poruszamy, zmienia nam środek ciężkości no i oczywiście mocno przeszkadza. Jak się pochylamy do przodu to zasłania stopnie, a jak się odchylamy to nas odciąga.
Trochę lepszym rozwiązaniem jest specjalna górna uprząż-szpejarka ze wszytymi szlufkami, w które wpinamy sprzęt. Wtedy on już się nie przesuwa, ale niestety, przynajmniej mi, mocno przeszkadza.
Dla mnie najlepszym rozwiązaniem jest uprząż z siedmioma szpejarkami. Wtedy mieści się na niej (jak na filmiku z Lofotów) cały sprzęt osobisty, zestaw kostek i ze dwadzieścia friendów. A jeszcze zostanie miejsce na sporo ekpresów (w ostateczności można je powpinać w pęczki po 4-5 szt). Taka uprząż zazwyczaj ma też szerszy i sztywniejszy pas biodrowy co ma znaczenie jak dłużej w niej wisimy.
polecam

Krzysiek, Piotrek i Wojtek kończą drugą część kursu taternickiego w Dolomitach.

W drugiej części zrobili 45 wyciągów na pięknych, długich drogach, takich jak Pierwszy Filar Tofany, K***a Pericolosa i inne śliczne klasyki. Prawie wszystkie drogi przeszli w pełnym tradzie.

Do tego wykonali 9 zjazdów tradowych, w tym 4 ze stanowisk założonych samodzielnie.
Jeden cały dzień przeznaczony był na ćwiczenia z auto-ratownictwa i nie był to dzień odpoczynkowy!

Były także wykłady i warsztaty obejmujące zjazdy, asekurację z bloku i przez ciało oraz budowę stanowisk. Do tego pyszne jedzenie, dużo słońca, świetna regeneracja i wszyscy są  zakochani w słonecznej stronie wspinania.

Nie są grupą ponadprzeciętną, ponieważ taki zakres szkolenia jest w naszej szkole standardem, który w połączeniu z częścią tatrzańską stanowi  świetnie uzupełniający się program. 

W Tatrach chodzą i wspinają się w terenie górskim, biją haki, z nich zjeżdżają, asekuracja jest mieszana i czasami wykorzystuje również bolty, wspinanie jest też tradowe.

 W Dolomitach, na Korsyce czy w Paklenicy mniej się chodzi, ale za to samodzielnie nawiguje pod ściany i w ścianach, dużo się wspina oraz zjeżdża  w pełnym tradzie.

Nowi taternicy są już wystarczająco samodzielni i rozsądni, aby kolejny wyjazd wspinaczkowy odbyć bez instruktora. Doświadczyli, czym jest wspinanie w pionowych ścianach, partnerstwo, trad, niebezpieczeństwo i trud hartujący górskie haraktery.

Kursu taternickiego nie zapomną na pewno :).