22/04/2026
De natuur spreekt! 🌿 Ik heb er lang weinig over gedeeld, terwijl ik zo'n natuurgekkie ben. Maar mijn rouw was zo intens dat ik in het begin nauwelijks vooruitkwam en een wandeling too much was. De trap oplopen voelde al als een berg beklimmen. Simpele dingen lukten niet meer. Ik was ingestort.
Na een tijd ging ik toch weer wandelen. Maar dat was allesbehalve even een frisse neus halen. Elke plek droeg een herinnering aan mijn moeder. Hier zaten we samen. Daar zeiden we nog dit tegen elkaar. Hier heb ik die en die foto gemaakt van haar. En ja… daar hebben we nog in de bosjes geplast van de thee die we onderweg dronken😉
Ik maak er een grapje over maar eerlijk. Het deed pijn. Elke stap. Elke herinnering. Het was loodzwaar.
Toch bleef ik gaan. Omdat ik wist hier mag ik doorheen. En langzaam werd het minder scherp. Tot ik weer een beetje kon genieten van de natuur.
Op dat punt besloot ik om mijn rouw verder aan te kijken, op een manier die ik zelf ook begeleid: via de natuur.
De eerste vraag volgens de methode die ik begeleid is: waar sta je nu? Ik keek om me heen… Mijn blik viel op een geknakte boom, die ook nog een andere geknakte boom droeg.
Ik wist meteen: dit ben ik!
Gebroken. Teveel gedragen. Verlies op verlies.
Ik voelde letterlijk de pijn in mijn schouders en een dichtgeknepen keel, ik begon bijna te hyperventileren. Maar in plaats van het weg te duwen bleef ik staan.
Het liefst wilde ik weg. Mijn rug ernaartoe keren en hard wegrennen. Maar ja, waar ren ik dan naartoe? Vroeg ik aan mijzelf. Het is ook nog eens mistig zag ik, ik had geen idee, en waar ik ook heen ging deze pijn zou mij achtervolgen dat wist ik wel.
Dus ik ging naar de pijn toe, zo goed als kon, met mijn adem gaf ik het ruimte. En ik voelde een uitnodiging ontstaan om JA te zeggen.
Ja tegen de pijn.
Ja tegen de weerstand.
Ja tegen het willen wegrennen.
Ja tegen dat wat is en dat wat niet is en nooit zal zijn.
En toen brak ik opnieuw. Niet van het dragen, maar van het loslaten.
Er viel iets van mijn schouders af, simpelweg omdat ik het erkende. Omdat ik stopte met vechten tegen wat er was.
Vanuit dat punt durfde ik ook dichterbij de geknakte boom te komen. "Eigenlijk is het een prachtig kunstwerk" kwam er in me op. En in plaats van eerder nog willen wegrennen liep ik nu naar de bomen toe.
Ik streek met mijn handen over de boom, voelde de structuren. Alsof ik met mildheid mijn verleden eventjes aanraakte.
Mijn energie was daarna op maar ik ging naar huis met een rustiger hoofd, een lichter lijf en een dieper respect voor mijzelf...
👉 Omdat ik zag hoeveel ik had gedragen!!
Achteraf was dit een keerpunt. Hier begon ik mijn eigen tempo te bepalen in mijn herstel. Te vertragen. Mijn ruimte in te nemen. Echt te luisteren naar mijzelf. Omdat ik voelde: als ik hier aan voorbij ga, komt het later alsnog terug en dan is de klap misschien nog wel harder.
Een tijd later was ik weer op dezelfde plek (zie eerste foto). Er was meer ruimte. De mist was weg, er was helderheid. Meer ontspanning in mijn leven ook.
Deze eerste sessie was simpel maar zó krachtig! Omdat voelen via iets wat je ziet, direct in je lijf landt en daardoor kan integreren.
Praten alleen had me hier nooit zo snel gebracht.
Dit was het begin van een helende reis in de natuur. En hier en daar neem ik je daar graag in mee de komende tijd. De volgende sessie die ik deed stond in het teken van 'wat is mijn verlangen'? Waarin (normaal gesproken) het doel van een traject wordt bepaald en het dieper gelegen verlangen helder.
Wordt vervolgd! 🌱💚
