By Honoré Daniël

Soms zit ik in Italië op een terras en bestel ik pasta carbonara.

Niets bijzonders eigenlijk.
Pasta. Ei. Guanciale. Pecorino. Peper.

En toch smaakt hij in het ene dorp anders dan in het volgende.
Sterker nog: twee restaurants in dezelfde straat kunnen met ongeveer dezelfde ingrediënten iets totaal anders op tafel zetten.

Ik hou daarvan.

Net zoals een stuk vlees van de slager, afkomstig van een boer uit het dorp verderop, anders smaakt dan een stuk vlees uit de supermarkt.

Of de eieren van je eigen kippen.

De dooier is de ene keer donkerder dan de andere. De smaak verandert. Misschien door wat ze eten, het seizoen, hoeveel ze buiten lopen en waarschijnlijk door nog twintig dingen waar ik niets vanaf weet.

Het is niet iedere dag exact hetzelfde.

Het leeft.

En misschien is dat wel iets wat we langzaam een beetje kwijtraken.

We worden steeds beter in voedsel maken dat altijd hetzelfde is.
Dezelfde kleur.
Dezelfde structuur.
Dezelfde smaak.
Dezelfde maat.

En inmiddels kunnen we zelfs vlees laten groeien zonder dat er ooit een koe voor dat stukje vlees door een wei heeft gelopen.

Technisch vind ik dat fascinerend.

Maar ergens schuurt het ook.

Niet omdat ik vind dat alles moet blijven zoals het vroeger was. Vooruitgang heeft ons ontzettend veel gebracht.

Maar omdat ik me afvraag wanneer we in onze zoektocht naar beter, schoner, sneller en efficiënter iets anders uit ons eten beginnen te halen:

de oorsprong.

Die boer.
Die grond.
Dat seizoen.
Dat dier.
Die kok die het nét anders doet dan zijn buurman.

Misschien ben ik daarin een beetje ouderwets geworden.

Prima.

Ik hoef niet dat iedere tomaat perfect rond is.
Ik hoef niet dat ieder ei hetzelfde smaakt.
En mijn carbonara hoeft al helemaal niet overal hetzelfde te zijn.

Ik wil eigenlijk iets heel eenvoudigs.

Ik wil me zoveel mogelijk voeden met voeding,
in plaats van me vullen met vulling.

En misschien begint de vraag naar wat we morgen willen eten wel daar:

niet alleen bij wat we technisch kunnen maken,

maar bij wat we onderweg echt willen houden.

— René

En mijn carbonara is altijd anders

Sometimes all it takes is a slight shift in perspective.

Niet alles hoeft iets te betekenen voordat het iets met je doet.

A glass of wine.
A distant village.
A moment already becoming a memory.

Remember , enjoy life on your way

Let’s drink a spritz - enjoy the moment

There are moments that don’t ask for a decision.

They don’t ask for action.

They simply ask for your presence.

And when you finally arrive, you realize the moment was waiting for you all along.

Enjoy breakfast in and ofcourse Olivia and her crew