Essenza Leya

𝗛𝗼𝗲 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗶𝗸 𝗺𝗶𝗷 𝘃𝗲𝗿𝗱𝗶𝗲𝗽 𝗶𝗻 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝗲𝗶𝗴𝗲𝗻 𝗽𝗮𝘁𝗿𝗼𝗻𝗲𝗻, 𝗵𝗼𝗲 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝗶𝗸 𝗯𝗲𝘀𝗲𝗳 𝗱𝗮𝘁 𝗺𝗶𝗷𝗻 𝘃𝗲𝗿𝗵𝗮𝗮𝗹 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗯𝗶𝗷 𝗺𝗶𝗷 𝗯𝗲𝗴𝗼𝗻𝗻𝗲𝗻 𝗶𝘀.

Lange tijd keek ik vooral naar mezelf. Waarom reageer ik zoals ik reageer? Waarom wil ik bepaalde dingen onder controle houden? Waarom voel ik me zo snel verantwoordelijk voor anderen en waarom vind ik het soms makkelijker om rekening te houden met wat een ander nodig heeft dan om stil te staan bij wat ík eigenlijk nodig heb?

Pas toen ik me meer ging verdiepen in familiesystemen en voorouderlijke patronen, begon ik daar op een andere manier naar te kijken.

Want veel van wat wij als ‘onszelf’ zijn gaan zien, ontstaat natuurlijk niet zomaar. We groeien op binnen een gezin dat zelf weer onderdeel is van een familie, met ouders die hun eigen ervaringen, overtuigingen en manieren van overleven hebben meegenomen. En zij hebben die ook niet allemaal zelf bedacht. Ook zij zijn ergens kind geweest.

Dat besef heeft voor mij veel veranderd.

Niet omdat ik daardoor alles wat er vroeger is gebeurd ineens goedpraat, of omdat alles uit je familielijn zou komen. Maar omdat ik mezelf minder ben gaan veroordelen om bepaalde kanten van mezelf.

Sommige patronen hebben ooit ergens een functie gehad.

Sterk zijn. Alert blijven. Je aanpassen. Voor anderen zorgen. Controle proberen te houden. Niet te veel ruimte innemen met wat jij nodig hebt.

Als kind denk je daar natuurlijk niet bewust over na. Je past je aan aan de wereld waarin je opgroeit en neemt ondertussen veel meer mee dan je op dat moment beseft.

En juist daarom vind ik het zo interessant om terug te kijken.

Niet om met een beschuldigende vinger naar vorige generaties te wijzen, maar om te begrijpen.

Wat is werkelijk van mij? Wat heb ik aangeleerd? Wat heb ik misschien overgenomen? En wat wil ik zelf niet meer op dezelfde manier doorgeven?

Want uiteindelijk kan ik niet veranderen wat vóór mij is gebeurd.

Ik kan wel bewust worden van wat er via mij verdergaat.

En ik merk dat daar voor mij steeds meer vrijheid zit. Hoe beter ik begrijp waar iets vandaan komt, hoe meer ruimte er ontstaat om niet meer automatisch hetzelfde te hoeven doen.

Misschien is dat wel wat het onderzoeken van mijn eigen familielijn mij vooral heeft geleerd:

Je hoeft je verleden niet af te wijzen om iets anders te mogen kiezen.

Je mag begrijpen waar je vandaan komt, met liefde kijken naar wat er vóór jou was…
en vervolgens zelf bepalen wat je meeneemt en wat bij jou mag stoppen.

𝗣𝗲𝗿𝘀𝗼𝗼𝗻𝗹𝗶𝗷𝗸𝗲 𝗴𝗿𝗼𝗲𝗶 𝗶𝘀 𝘃𝗼𝗹𝗴𝗲𝗻𝘀 𝗺𝗶𝗷 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘄𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻 𝘄𝗶𝗲 𝗷𝗲 𝘄𝗶𝗹𝘁 𝘇𝗶𝗷𝗻. 𝗛𝗲𝘁 𝗶𝘀 𝗵𝗲𝘁 𝗵𝗲𝗿𝗶𝗻𝗻𝗲𝗿𝗲𝗻 𝘄𝗶𝗲 𝗷𝗲 𝗮𝗹𝘁𝗶𝗷𝗱 𝗮𝗹 𝘄𝗮𝘀.

Wat mij de laatste tijd steeds meer opvalt, is dat we heel ons leven bezig zijn met groeien. We willen een betere versie van onszelf worden, sterker worden, meer zelfvertrouwen krijgen, beter leren omgaan met onze emoties of eindelijk rust vinden.

En toch vraag ik me steeds vaker af of persoonlijke groei daar eigenlijk wel over gaat.

Want als ik kijk naar de vrouwen die ik ontmoet, zie ik vaak niet dat ze iets missen. Ik zie vooral dat ze heel ver van zichzelf verwijderd zijn geraakt. Doordat ze zich zijn gaan aanpassen. Doordat ze altijd voor anderen hebben gezorgd. Doordat ze zijn gaan leven vanuit verwachtingen, in plaats van vanuit wat voor hén goed voelt.

Misschien is persoonlijke groei daarom niet het toevoegen van iets nieuws, maar juist het afleren van alles wat je onderweg over jezelf bent gaan geloven.

Steeds een laagje afpellen.
Als een ui. Laag voor laag…
Totdat je weer voelt wat van jou is.

Want hoe dichter je weer bij jezelf komt, hoe minder je de bevestiging van anderen nodig hebt. Niet omdat anderen ineens niet meer belangrijk zijn, maar omdat je steeds beter leert vertrouwen op jezelf en wat jij nodig hebt.

En misschien is dat uiteindelijk wel waar thuiskomen in jezelf over gaat.

Niet iemand anders worden.
Maar jezelf weer ontmoeten.

🤎

Essenza Leya

𝗜𝗸 𝗴𝗲𝗹𝗼𝗼𝗳 𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗲 𝗺𝗼𝗼𝗶𝘀𝘁𝗲 𝗮𝗻𝘁𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗻 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝘃𝗮𝗻 𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗻𝗱𝗲𝗿 𝗸𝗼𝗺𝗲𝗻. 𝗜𝗸 𝗴𝗲𝗹𝗼𝗼𝗳 𝗱𝗮𝘁 𝘇𝗲 𝗮𝗹 𝗶𝗻 𝗷𝗲𝘇𝗲𝗹𝗳 𝗮𝗮𝗻𝘄𝗲𝘇𝗶𝗴 𝘇𝗶𝗷𝗻.

Ik denk alleen dat we in de loop van ons leven steeds verder van die antwoorden af zijn gaan staan. Vanaf dat we jong zijn leren we vooral na te denken, te analyseren, te presteren en te voldoen aan verwachtingen. Er is eigenlijk maar weinig ruimte om stil te staan bij wat je lichaam aangeeft, wat je intuïtie je probeert te vertellen of wat voor jou echt goed voelt.

Misschien is dat ook wel waarom zoveel mensen blijven zoeken. Niet omdat de antwoorden er niet zijn, maar omdat we gewend zijn geraakt ze buiten onszelf te zoeken.

Dat is ook precies waarom ik jou nooit ga vertellen hoe jij je leven moet leven. Niet omdat ik geen visie heb, maar omdat ik niet geloof dat ík de antwoorden over jouw leven heb.

Ik geloof dat jij die al in je draagt.

Soms zijn ze alleen bedekt geraakt door angst, oude overtuigingen, patronen die je ooit hebben geholpen of doordat je zo lang bezig bent geweest met zorgen voor anderen, dat je jezelf onderweg een beetje bent kwijtgeraakt.

Wat ik doe is eigenlijk heel eenvoudig. Ik luister. Ik spiegel wat ik zie en voel, stel vragen en help je weer contact te maken met dat deel in jezelf dat al die tijd al wist welke kant je op wilde.

Niet zodat jij mijn waarheid gaat leven, maar zodat jij weer gaat voelen wat voor jóu klopt. Want wat voor mij resoneert, hoeft helemaal niet voor jou te resoneren. Ik geloof juist dat ieder mens zijn eigen waarheid, zijn eigen tempo en zijn eigen pad heeft.

En misschien is dat ook wel waarom ik mijn werk zo mooi vind. Niet omdat ik denk dat ik alles weet, integendeel. Hoe meer ik leer, hoe meer ik ontdek hoeveel er nog te leren valt. Van mensen. Van het leven. Van mezelf.

Persoonlijke ontwikkeling stopt volgens mij nooit. We blijven ons ontwikkelen, zolang we bereid zijn nieuwsgierig te blijven.

Dus als jij iemand zoekt die jou precies vertelt wat je moet doen, dan ben ik waarschijnlijk niet de juiste persoon.

Maar als jij verlangt naar iemand die naast je loopt, écht luistert, je een spiegel durft voor te houden en erop vertrouwt dat de antwoorden die jij zoekt al in jezelf aanwezig zijn…

Dan ontmoet ik je graag🤎

Vandaag vier ik dubbel feest. 🤎🤍

Elf jaar geleden werd ik moeder van het mooiste meisje dat ik me kon wensen.

En vandaag bestaat Essenza Leya precies 1 jaar.

Een jaar waarin ik vrouwen heb mogen begeleiden om weer thuis te komen bij zichzelf. Een jaar vol groei, vertrouwen, bewustwording en bijzondere ontmoetingen. Ik ben dankbaar voor iedereen die een stukje van deze reis met mij heeft gedeeld.

Om dit mooie moment te vieren geef ik graag iets terug.

✨ Verjaardagsactie ✨

🤎 Eerste Reiki-behandeling €25

🤎 Tweede Reiki-behandeling €35 (normaal €65)

Reiki nodigt je uit om even stil te staan. Om spanning los te laten, weer in contact te komen met jezelf en ruimte te maken voor rust, balans en nieuwe energie.

De actie is geldig t/m 30 september 2026 en geldt voor nieuwe boekingen.

Voel je dat dit jouw moment is? Stuur me gerust een berichtje. Ik ontmoet je met liefde.

Dankjewel voor alle steun, het vertrouwen en de mooie ontmoetingen van het afgelopen jaar. Op naar een nieuw jaar waarin nog veel meer mensen de weg terug naar zichzelf mogen vinden.

Liefs,
Priscilla 🤎

Hayley had niet eens door dat er een bijtje op haar badpak was geland.

Ik wel.

Ik glimlachte, zei niets en liet het gewoon even gebeuren.

Een klein moment van verwondering.

De natuur blijft me verrassen. 🐝

🐝 Vandaag leerde een bij mij iets over liefde.

Vandaag zag ik twee bijen drijven in het zwembad.

Ik haalde ze voorzichtig uit het water en legde ze op de rand. Daarna hield ik mijn handen boven hen en gaf ik Reiki. Niet vanuit de behoefte om iets te bewijzen of te forceren, maar vanuit één eenvoudige intentie:

“Moge de universele levensenergie stromen, precies zoals nodig is.”

Daarna liet ik los.

Even later zag ik dat één van de bijen weer begon te bewegen. Ik zette haar voorzichtig op een bloem. Ze nam nectar op, kwam weer op kracht en vloog weg.

De andere bij kreeg dezelfde liefdevolle aandacht.

Voor mij is dát de essentie van Reiki.

Niet omdat ik geloof dat ík genees.

Maar omdat ik geloof dat liefdevolle aanwezigheid iets in beweging kan brengen.

Dat we soms niets hoeven te doen, behalve aanwezig zijn.

Met een open hart.
Zonder oordeel.
Zonder verwachtingen.

De natuur herinnert mij daar steeds opnieuw aan.

Soms is liefde niets meer dan iemand heel even uit het diepe halen.
Een veilige plek bieden.
Vertrouwen op de eigen wijsheid van het leven.
En vervolgens loslaten.

Of het nu een mens is, een dier of een klein insect.

Want uiteindelijk zijn we allemaal onderdeel van hetzelfde grotere geheel.

🤍

Hoe kijk jij hiernaar?
Geloof jij dat liefdevolle aandacht en intentie iets in beweging kunnen brengen?

Sommige kinderen lijken geboren met een diepere gevoeligheid. 🤍

Eigenlijk begon mijn verhaal al lang voordat ik zelf mijn spirituele ontwaking doormaakte.

Als kind voelde ik me al aangetrokken tot spiritualiteit. Ik had een diep heimwee naar een plek die ik niet kon uitleggen. Een plek die voelde als pure liefde, alsof ik daar ooit vandaan was gekomen.

Ook wist ik, zolang ik me kan herinneren, dat ik hier op aarde was met een doel. Ik wist alleen nog niet welk doel dat was.

Als kind had ik ervaringen die ik niet kon verklaren. Na het overlijden van mijn oma zag ik haar terwijl ik buiten speelde. Ook hoorde ik regelmatig hoe iemand mijn naam riep. Haar stem. Destijds begreep ik dat niet en sprak ik er nauwelijks over.

Pas veel later begon alles voor mij op zijn plek te vallen.

En nu zie ik diezelfde gevoeligheid terug bij Hayley.

Al voordat ik zelf spiritueel ontwaakte vroeg ze weleens heel serieus:
“Mama… wie is die man die daar staat?”

Ze was nog zo klein. Ik had geen idee wat ze bedoelde.

Later begonnen er steeds meer momenten te komen die me raakten.

Laatst haalde ik haar op uit school. Nog voordat we bij de fietsen waren zei ze:
“Mama, ik ruik knakworsten. Heb jij knakworsten?”

Die lagen ruim honderd meter verderop in mijn fietstas. Later vertelde ze dat ze die geur die ochtend al rond tien uur rook. Precies op het moment dat ik ze in de supermarkt kocht.

Maar daar blijft het niet bij.

Ze praat soms over mijn opa. Een man die ik zelf nooit heb gekend en over wie ik haar nauwelijks iets heb verteld. Toch noemt ze eigenschappen, uiterlijke kenmerken en beschrijft ze hem op een manier die overeenkomt met wat ik later van familie hoor.

Wanneer ik mediteer of in stilte ben, ontvang ik regelmatig beelden van hen samen. Hoe liefdevol hij met haar omgaat. Wanneer Hayley vervolgens uit zichzelf over hem vertelt, herken ik zoveel in wat ik zelf heb ervaren.

Soms, wanneer ze verdrietig is, spreekt ze woorden uit die voelen als een liefdevolle boodschap. Alsof ze precies ontvangt wat ze op dat moment nodig heeft.

En misschien wel het meest bijzondere moment was na mijn regressietherapie.

Ik had haar niets verteld over wat ik tijdens die sessie had gezien.

Toch begon zij uit zichzelf dingen te benoemen die opvallend overeenkwamen met mijn ervaring. Ook spreekt ze soms over vorige levens van ons samen. Niet omdat ik haar daarin stuur, maar omdat het spontaan uit haar komt.

Kan ik dit bewijzen?

Nee.

En dat is ook niet mijn bedoeling.

Ik deel dit omdat het mijn ervaring is. Als moeder kijk ik met verwondering naar wie zij is. Ik geloof dat sommige kinderen met een bijzondere gevoeligheid worden geboren. Misschien noemen we dat heldervoelend, helderziend of helderruikend.

Wat het uiteindelijk ook is… ik hoop dat ze altijd mag voelen dat dit geen reden is om bang te zijn of zich anders te voelen, maar dat ze mag leren vertrouwen op haar eigen innerlijke kompas.

Want misschien zijn juist de kinderen die zoveel voelen, ons wel iets aan het leren. 💛

De natuur blijft me verbazen en welk effect dit op mij heeft.

Gisteren zat ik buiten. Ik keek naar de bomen. Ik luisterde naar de wind die door de bladeren bewoog. Op dat soort momenten voel ik me zo verbonden. Alsof ik even helemaal aanwezig ben. In het hier en nu.

En ineens…
Vanuit het niets kwam een gedachte, een ingeving.

“Zoek die foto van de Atalanta-vlinder nog eens op.”

Geen idee waarom.
Ik pakte mijn telefoon erbij en zocht hem op.
En daar zat ik dan.
Met open mond.

Twee jaar geleden verscheen die Atalanta-vlinder. Het was vlak na het overlijden van mijn oom. Sven wees mij erop. Bijzonder genoeg zag ík hem niet eens. Ik was druk met mijn familie aan het appen over de uitvaart. Sven, de nuchterheid zelve, zei ineens dat de vlinder daar zat.

De vlinder zat rustig op de auto. Zijn auto.

Pas toen hij leek te merken dat ik hem zag, begon hij om mij heen te vliegen. Alsof hij wachtte.

Op dat moment voelde ik maar één boodschap.

“Het is nu tijd om jezelf te ontdekken.”

Ik wist toen nog niet dat dit het begin zou zijn van mijn spirituele ontwaking.

En gisteren…
Zie ik ineens dat die foto gemaakt is om 18:06 uur.

Mijn geboortetijd.

Ik heb daar twee jaar lang overheen gekeken.

Niet omdat ik ernaar zocht.
Maar omdat het blijkbaar nu pas gezien mocht worden.

Hoe bijzonder is het dat juist de vlinder die voor mij symbool staat voor het begin van mijn innerlijke reis, precies verbonden blijkt te zijn met het tijdstip waarop mijn eigen leven begon?

Alsof het leven mij heel zachtjes terugbracht naar dat eerste moment.

Niet om iets nieuws te vertellen.
Maar om mij eraan te herinneren waar deze reis begon.

Ik blijf het bijzonder vinden.

Hoe de natuur…
Hoe stilte…
En hoe de wind soms precies datgene lijken aan te raken wat diep van binnen al aanwezig was.

Misschien ontvouwt een levenspad zich niet doordat wij het uitstippelen.

Misschien ontvouwt het zich doordat we stil genoeg worden om het te herkennen.