Praktijk Leven in Beeld

Een proef Rouwatelier. Al langer heb ik de wens om iets te doen met rouw en verlies. Aandacht geven aan wie of wat je verloren hebt. Verlies lijden heb ik ervaren als intens, als ingewikkeld en nog zoveel meer. Iets daarvan samen delen en even samen optrekken, ik denk dat het verschil kan maken. Iets voor jou om te proberen?

Hoe zou het zijn om te ontdekken wat jijzelf te geven hebt?

In verbinding zijn met jezelf en de ander vraagt om gepast te geven aan jezelf en de ander. Hoe zit dat eigenlijk met gepast nemen in jouw leven?

Wat als het zou kunnen groeien, spannend idee?

Ik zie dat de tekst in de foto wat bleekjes is en toch laat ik het zo staan, omdat het is zoals het is: soms verdwijn je liever met je kwetsbaarheid en wil je helemaal niet zichtbaar worden.

Ik stel deze vraag ook elke keer weer aan mezelf. Ik loop er voor weg en ik trek ernaar toe. Soms lijkt het een onmogelijke opdracht en toch....

Verbinden met mezelf en de ander houdt me bezig. In mijn beleving heeft het alles met liefde te maken, met kwetsbaarheid en pijn. Hoe is dat voor jou?

Waar zit jij in het metamorfoseproces? Ken je dit in je leven of zou je het willen leren kennen?

Leren stilstaan bij dat wat er binnenin je leeft, een mooie bijkomstigheid van werken met materialen en in het bijzonder klei.

Voelen, gronden, in hier en nu zijn. Dat kan spannend zijn en onveilig voelen, zeker als je in je jeugd geleerd hebt dat het 'hier en nu' onveiligheid betekende. Zou je het weer opnieuw willen ontdekken dat het hier en nu veilig kan zijn? Dat veiligheid begint bij jezelf?