Marischka Familieopstelling

Hoe harder je je best doet...
hoe groter de kans dat je denkt:
"Als ik nóg beter mijn best doe, dan zien ze me wel."

Vaak ben je nog steeds op zoek naar de aandacht of erkenning die je als kind hebt gemist.
En hoeveel complimenten, waardering of successen je daarna ook verzamelt...
het gevoel van "het is nog niet genoeg" blijft.

Dat is precies waarom ik in mijn praktijk niet alleen kijk naar het gedrag van vandaag, maar ook naar waar die behoefte ooit is ontstaan.

💛 Herken je jezelf hierin?

Welke zin kwam tijdens deze reel als eerste bij jou naar boven?

Een zin waar je vroeger misschien lang in hebt geloofd.

Als je het wilt delen, lees ik graag met je mee. 💛

Vandaag zijn eerste spreekbeurt. Onderwerp: Krugerpark.
Alle knuffels verzameld voor de Big Five. En uiteraard een knuffeltje voor degene die zijn Quiz vragen goed heeft beantwoord.

Hij heeft er zin in. Maakt zich niet druk. Compleet ontspannen. 2x Geoefend. Ja hoor ik dan dit. Wow wat een zelfvertrouwen.

Ik daarentegen…nou bij mij wel kriebels. Kriebels die niets te maken hebben met hem. Want ja die spreekbeurt dat gaat zeker goed komen. Maar bij komen de kriebels die teruggaan aan mijn eigen spreekbeurten voor de klas.

Weken niet kunnen slapen voor mijn 1e spreekbeurt. Met rode vlekken voor de klas staan en hakkelend en mijn tranen wegduwend vertellen over mijn onderwerp: de Appeltaart.
Tja, de Appeltaart hoeveel kun je daar nu over vertellen…

Ik hoor de meester nog zeggen: Marischka dit was magertjes..volgende keer meer vertellen en misschien ook over andere soorten taarten?! Had hij misschien een puntje. Een mager zesje.
Ik wist niet hoe gauw ik weer moest gaan zetten. Pfff een heel jaar rust….tot de volgende…het werd er niet beter van…

Tijdens mijn Opleiding Familieopstellingen kwamen de gevoelens wederom naar voren. Want ja als begeleider sta je voor een groep en zijn alle ogen op jou gericht. En ja dan moet je ook wat gaan vertellen. Alle emoties kwamen weer naar boven. En niet rustig, nee in alle hevigheid. Ik kon het niet wegslikken, me groot houden. Nee, de tranen kwamen. Van al die jaren wegstoppen, wegslikken, groot houden.
Ik heb mij toen diverse keren echt afgevraagd: Waarom doe ik dit? Ik kan dit nooit leren, ik kan niet eens op de stoel van de begeleider zitten zonder te huilen.. (ben je volwassen serieus herpak jezelf).

Ik heb toen letterlijk mijn grootste angst in de bek gekeken d.m.v. een Opstelling. Ik ben haar, mijn begeleidster toen, nog steeds ongelooflijk dankbaar daarvoor. Want na die opstelling merkte ik, he de tranen blijven weg, ik kan rustig blijven staan, ik kan de mensen aankijken. Wat een overwinning. Ik kan gaan begeleiden.

Tranen van geluk.

Het aankijken van je pijn, je verdriet, je wegstopte emoties is ONGELOOFLIJK spannend maar ooh zo BEVRIJDEND.

Wil jij weten wat ik voor jou kan betekenen? Stuur mij gerust een bericht. Gaan wij samen kijken naar Waar jij Tegenaan Loopt in jou leven.

Sommige opstellingen blijven nog dagen bij me.
Deze was er zo één.

Tijdens deze familieopstelling werd zichtbaar dat deze cliënt het leven begon met een tweelingzusje, die al heel vroeg in de zwangerschap is overleden.

Wat me vooral raakte, was de liefde.
Geen groot verdriet.
Geen boosheid.
Alleen liefde.

En de woorden:
💛 'Lief zusje, ik heb je gemist.'
💛 'Je hebt een grote plek in mijn hart.'

In systemisch werk zien we soms dat een heel vroeg verlies, waarvan niemand zich bewust was, nog invloed kan hebben op hoe iemand zich later in het leven voelt of gedraagt.

Dat hoeft niet voor iedereen zo te zijn.

Maar wanneer het zichtbaar wordt en erkenning krijgt, kunnen er soms puzzelstukjes op hun plek vallen.

Herkenning geeft geen antwoorden op alles.
Maar het kan wel rust geven.

Vanochtend werd ik geraakt door iets wat iemand tegen mij zei.

Vroeger was ik meteen doorgegaan. Mezelf afleiden. Harder werken. Vooral niet voelen.

Inmiddels weet ik dat er iets anders nodig is.

Even stilstaan. Voelen wat er is. Zonder het groter te maken dan het is.
Dat gaf me precies de rust die ik nodig had.

Herken jij dat je soms liever doorgaat dan echt voelt wat er in je leeft?

Soms besteden we jarenlang onze energie aan de hoop dat een ander verandert.

Dat een vader ons eindelijk ziet.
Dat een moeder ons begrijpt.
Dat we alsnog krijgen waar we als kind zo naar verlangden.

Maar hoe pijnlijk ook: de enige op wie jij invloed hebt, ben jijzelf.

Dat betekent niet dat je de situatie goed hoeft te keuren.
Wel dat je de werkelijkheid onder ogen mag zien zoals die is.

En juist daar ontstaat vaak ruimte. Niet doordat de ander verandert, maar doordat jouw energie weer terug mag naar jouw eigen leven.

💛 Herken je iets in deze boodschap? Laat het me weten in een reactie.

𝐉𝐞 𝐝𝐨𝐞𝐭 𝐡𝐞𝐭 𝐮𝐢𝐭 𝐥𝐢𝐞𝐟𝐝𝐞. 𝐄𝐧 𝐣𝐮𝐢𝐬𝐭 𝐝𝐚𝐚𝐫𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐤𝐮𝐧 𝐣𝐞 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐠𝐚𝐚𝐧 𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞𝐧 𝐰𝐚𝐭 𝐧𝐨𝐨𝐢𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐣𝐨𝐮 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐰𝐞𝐞𝐬𝐭.

Als kind wil je niets liever dan dat het goed gaat met je vader of moeder.

Je ziet hun verdriet.
Je voelt hun pijn.
En zonder dat je het doorhebt, ga je helpen.

Je gaat zorgen.
Je past je aan.
Je wordt sterk.

Niet omdat iemand dat van je vraagt.
Maar uit liefde.

Tijdens een familieopstelling wordt zichtbaar wat je al die tijd hebt gedragen.
En wanneer je dat weer kunt laten waar het hoort, gebeurt er iets bijzonders.

Er ontstaat ruimte.
Je voelt je lichter.
Er komt weer energie vrij.

Energie die weer naar jou mag stromen.
Zodat jij jouw eigen leven ten volle kunt leven. 💛

𝐙𝐨𝐧𝐝𝐚𝐠 𝟓 𝐣𝐮𝐥𝐢 𝐛𝐞𝐠𝐞𝐥𝐞𝐢𝐝 𝐢𝐤 𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐞𝐞𝐧 𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐞𝐨𝐩𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐢𝐧𝐠. 𝐄𝐫 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐧𝐨𝐠 𝐞𝐧𝐤𝐞𝐥𝐞 𝐩𝐥𝐞𝐤𝐤𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐬𝐜𝐡𝐢𝐤𝐛𝐚𝐚𝐫 𝐚𝐥𝐬 𝐕𝐫𝐚𝐚𝐠𝐢𝐧𝐛𝐫𝐞𝐧𝐠𝐞𝐫 𝐨𝐟 𝐑𝐞𝐩𝐫𝐞𝐬𝐞𝐧𝐭𝐚𝐧𝐭.

Voel je dat dit over jou gaat? Meld je dan aan via de link

https://marischka.nl/product/zondag-5-juli-2026-familieopstellingen-in-wenum/

Jouw vader heeft zijn eigen lot.
Jouw moeder heeft haar eigen lot.

En jij hebt jouw eigen lot.

Toch is het vaak makkelijker om bezig te zijn met het leven van een ander dan met je eigen leven.

Om te zorgen.
Te helpen.
Te dragen.
Te begrijpen.

Maar wat gebeurt er als je je aandacht terugbrengt naar jezelf?
Naar jouw leven.
Jouw keuzes.
Jouw verantwoordelijkheid.

In een familieopstelling kijken we regelmatig naar het lot.

Niet om iets te veranderen aan wat geweest is.
Maar om te erkennen wat bij jou hoort en wat bij de ander hoort.

Want je eigen lot onder ogen zien vraagt moed.
En daarin zit kracht.
En stevigheid. 💛