Paulina Lipska - Psychopedagogist

Kochać i tracić, pragnąć i żałować
Padać boleśnie i znów się podnosić,
Krzyczeć tęsknotę "precz" i błagać "prowadź!"
Oto jest życie: nic, a jakże dosyć..
Zbierać za jednym klejnotem pustynie,
iść w ton za perłą o cudu urodzie,
Ażeby po nas zostały jedynie
Ślady na piasku i kregi na wodzie.

Leopold Staff ❤️

"Nie jesteśmy tym, co nam się przydarza. Jesteśmy tym, kto na to " przydarzanie się" reaguje i doświadcza tego, co go spotyka. Nie jesteśmy zatem naszymi myślami, a tym, jak na nie reagujemy."

„Relacyjność.Jak sprawić, by więzi z tym, co w nas i wokół nas, wspierały szczęśliwe życie”; Natalia Ziopaja

Mam taka refleksje, ze nam jest niezmiernie trudno zobaczyc siebie z perspektywy i jesli w naszym otoczeniu mamy relacje tylko na poziomie, w ktorym sa one jedynie potwierdzeniem tego co o sobie juz wiemy to moze byc nam jeszcze trudniej dojsc do poglebionej refleksji i znalezc rozwiazanie na trudnosci z ktorymi sie mierzymy.

Jesli to my komus pomoglismy to nie oczekujmy tego ze ludzie zrobia dla nas to samo, bo ktos moze nie miec zasobow, ani takiej tez potrzeby, moze tez zwyczajnie nie potrafic w ten sam sposob. Ludzie tez przyzwyczajaja sie do tego co otrzymuja, a pomoc polega na tym aby druga osoba otrzymala wsparcie ale nie kosztem naszego zdrowia❤️

"Obcowac z ciemnym, niewytlumaczalnym pieknem swiata, to znacznie lepiej niz lopotac podartymi skrzydlami na wietrze pozostajac uwiezionymi na drutach technologicznego uzaleznienia...(..) zacznijcie wypatrywac deszczu, ktory odsloni cos innego, cos czego algorytmy Wam nie podpowiedza.

Zycze Wam tego ciemnego, niewytlumaczalnego piekna swiata, ktore odslania sie tylko poza social media.

Piotr Augustyniak
(Kawa z filozofem)

Czy wiedza o drugim czlowieku rzeczywiscie przybliza nas do niego?
Jednym z najbardziej paradoksalnych doswiadczen ludzkiego zycia jest to, ze mozemy wiedziec o kims prawie wszystko ( a przynajmniej tak nam sie wydaje) i jednoczesnie go nie znac.
Co stanowi najwieksza przeszkode w poznawaniu?

Everything in the forest is the forest🌿
Symposium: Photography, Connection and Ecology

🌱Symposium | Everything in the forest is the forest: Photography, Connection and Ecology 🌱

Join us for a brand-new symposium this month, inspired by the values photographer Clare Hewitt observed among a circle of twelve oak trees at The Birmingham Institute of Forest Research. Presenting speakers concerned with creativity, connection and ecology, we will bring participants together through conversation, shared making and a communal lunch.

Clare’s practice explores themes of loneliness, isolation, community, and collaboration. Her project, Everything in the forest is the forest, takes inspiration from the interconnectedness of oak trees, and explores how we, as humans, might learn from the networks of kinship and care found in the natural world around us.

🌱Symposium | Thu 19 June | 9.30am - 5pm | £26.95 | Book now:
https://macbirmingham.co.uk/events/everything-in-the-forest-is-the-forest-photography-connection-and-ecology

Curated by Clare Hewitt and produced with GRAIN Projects, UWE Bristol, and University of Birmingham.

Clare Hewitt's exhibition Everything in the forest is the forest is open daily until Mon 31 August | Arena Gallery | Free entry, donations welcome.

📷Clare Hewitt & workshop participants

"Już nie czekam na specjalną okazję...
Najlepsze świece palę w zwykłe dni...
Już nie czekam, aż dom będzie czysty...
Wypełniam go ludźmi, którzy rozumieją, że nawet kurz jest święty.
Już nie czekam, aż wszyscy mnie zrozumieją...
To po prostu nie jest ich zadanie...
Nie czekam już na idealne dzieci...
Moje dzieci mają swoje imiona, które płoną tak jasno jak każda gwiazda...
Nie czekam już na czarną godzinę...
Ona już tu była i przeżyłam...
Już nie czekam na właściwy czas...
Czas jest zawsze teraz....
Nie czekam już na partnera, który mnie uzupełni...
Jestem wdzięczna, że jestem tak serdecznie, czule utulona...
Nie czekam już na chwilę spokoju...
Moje serce może być spokojne, ilekroć je zawołam...
Nie czekam już na pokój na świecie...
Uwalniam uścisk i wdycham i wydycham spokój...
Nie czekam już na zrobienie czegoś wielkiego...
Wystarczy mi, że uważnie niosę moje ziarnko piasku..
(...)"
Mary Anne Perrone

Nasze życie wewnętrzne i zewnętrzne nieustannie pokazuje nam tę samą prawidłowość; Jakość naszej świadomości współtworzy jakość naszej rzeczywistości którą zamieszkujemy.

Szczęśliwego Dnia Dziecka Wszystkim Dzieciom i szczęśliwych kolejnych dni które jeszcze przed Wami...❤️

Czy Ty naprawdę mówisz to co czujesz?

Z perspektywy psychologii relacji większość konfliktów interpersonalnych wynika nie z samego braku komunikacji ale z mechanizmów obronnych które pojawiają się w sytuacji zagrożenia.
Oznacza to w praktyce że ludzie bardzo często nie komunikują swoich emocji, potrzeb i lęków wprost.
W sytuacji napięcia emocjonalnego koncentracja przenosi się na ochronie przed odrzuceniem, oceną lub też utratą kontroli.

Badania nad komunikacją emocji wskazują że im większy lęk przed odsłonięciem swojej wrażliwości tym większa tendencja do mechanizmów pośrednich -
atak, ironia dystans i unikanie rozmowy.
To dlatego można rozmawiać godzinami i nadal się nie rozumieć.
Ludzie słyszą słowa, ale nie słyszą emocji.
Bywa tak że konflikt nie dotyczy realnego problemu lecz tego czego obie strony boją się powiedzieć wprost.
Dla autentycznego porozumienia potrzeba emocjonalnego poczucia bezpieczeństwa❤️
I dopóki rozmowa będzie służyła bardziej ochronie własnego ego niż odsłonięciu własnych emocji, ludzie będą mówić do siebie coraz więcej, ale rozumieć się coraz mniej.

Paulina Lipska