https://www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be/

Sterrenpootjes, Kortemark (2026)

23/09/2026

Ik wil mijn nieuwste volgers bedanken! Leuk om jullie erbij te hebben! 🫶
Monica Monica, Francine Verdoodt, Therese Kreelekamp, Yvonne Seinen, Bart Missinne, Wilma van Empel-jonkers, Sylvia Legerstee, Kristel De Borger, Anja Heskes, Erik En Bettina, Patricia Snijders, Jane West, Jel Pietersma Vd Meer, Pebbles Brown, Elisabeth Muziek, Marie-Jose Rogiers, Micheline Scheire, Lucy Brouwer, Gerrita Peddemors, Nancy Panis, Ton Peters, Sonja Van Lierop, Annie Vanrossem, Janny Von Glahn, Angela van Gulik, Ariadne Van Laere, Viviane De Neef, Ann Eke, Nancy de Paauw

22/09/2026

Als woorden tekortschieten… 🤍🐾

Rouw om een geliefd huisdier laat zich niet altijd gemakkelijk vertellen.

Soms zijn er zoveel gevoelens tegelijk dat je simpelweg niet weet waar je moet beginnen. Of misschien wil of kan je er op dat moment helemaal niet over praten.

Daarom werk ik in mijn praktijk Sterrenpootjes ook met Dixit-kaarten en tafelopstellingen.

Een beeld kan soms iets vertellen wat woorden niet kunnen. Met Dixit-kaarten, digitaal of fysiek, zoeken we samen naar een afbeelding die iets bij jou oproept. Misschien herken je jezelf erin, je dier, een gevoel of een herinnering.

Je hoeft het niet meteen te kunnen uitleggen.

Bij een tafelopstelling gebruiken we onder andere poppetjes, stenen en pluimen om jouw innerlijke wereld zichtbaar te maken.

Een poppetje kan jou voorstellen.
Een ander jouw overleden dier.
Een steen kan het gewicht van het gemis dragen.
Een pluim kan staan voor liefde, een herinnering of iets wat je wilt blijven koesteren.

Je kunt schuiven, verplaatsen, dichterbij zetten of juist wat afstand creëren.

En soms gebeurt er iets bijzonders…

Je kijkt naar wat er voor je staat en denkt:

“Ja… zo voelt het.”

Zonder dat je het eerst in woorden hoefde te vatten.

Want rouwen hoeft niet altijd praten te zijn.
Soms mag je kijken, voelen, neerzetten en ervaren.

Er is geen juiste opstelling.
Geen juiste manier van rouwen.

Er is alleen jouw verhaal, jouw band met je dier en jouw verdriet. 🤍

Bij Sterrenpootjes zoeken we samen naar een manier die bij jou past.

🐾 Als woorden tekortschieten, mag je verdriet zichtbaar worden.

Meer over mijn begeleiding bij verlies en rouw na het overlijden van een geliefd huisdier:

🌿 www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

21/09/2026

Welkom bij Sterrenpootjes 🐾🤍

Misschien volg je Sterrenpootjes al een hele tijd.
Misschien ben je hier nog maar pas.

Maar weet je eigenlijk wie er achter Sterrenpootjes zit en wat ik in mijn praktijk doe?

Ik ben Sandra, verlies- en rouwcoach, met een bijzondere specialisatie in rouw na het verlies van een huisdier.

Sterrenpootjes is ontstaan vanuit mijn overtuiging dat verdriet om een dier alle ruimte verdient.

Want een dier is zoveel meer dan “maar een dier”.

Het is je maatje.
Een deel van je gezin.
Degene die er elke dag was.
In mooie momenten, in moeilijke momenten en in al die kleine dagelijkse dingen die je soms pas mist wanneer ze er niet meer zijn.

Wanneer een geliefd dier sterft, verlies je dan ook zoveel meer dan alleen je dier.

Je verliest een aanwezigheid.
Een ritme.
Een stukje van je dagelijks leven.
En vooral: een unieke band die nooit zomaar vervangen kan worden.

In mijn praktijk wil ik een plek bieden waar dat verdriet er helemaal mag zijn.

Zonder oordeel.
Zonder haast.
Zonder de boodschap dat je “er nu toch wel overheen moet zijn”.

Ik begeleid kinderen, jongeren en volwassenen, maar ook mensen met een mentale beperking of autisme.

En ik geloof niet in één manier van rouwen of één manier van begeleiden.

Daarom kijken we samen naar wat bij jou past.

Soms praten we.
Soms werken we met beelden en kaartjes.
Soms zetten we gevoelens letterlijk op tafel.
En soms zijn woorden helemaal niet nodig.

De komende dagen neem ik jullie graag wat meer mee achter de schermen van Sterrenpootjes. 🐾

Ik laat jullie kennismaken met mijn praktijk, mijn manier van werken en de materialen waarmee ik mensen help om hun verlies een plaats te geven.

Want achter Sterrenpootjes zit niet alleen een praktijk…

Er zit vooral een groot hart voor mensen én dieren. 🤍🐾

Welkom.
Fijn dat je hier bent.

www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

20/09/2026

Volgende week zondag . Gratis inkom. Wie komt ? Alle info 👇👇👇😘😘😘🫶🫶🫶

18/09/2026

Je liet niet alleen pootafdrukjes achter op de vloer…
Je liet ze achter in mijn hart. 🐾

Soms praat ik nog tegen je. Niet hardop. Gewoon op die stille manier waarop een hart blijft spreken met wie het zo intens heeft liefgehad.

Er is een plekje in mijn hart waar jij nog altijd leeft. Waar je door het gras rent, geniet van de zon op je snoet en me aankijkt met die ogen die niets anders kenden dan onvoorwaardelijke liefde.

Mensen zeggen weleens dat tijd alle wonden heelt. Maar wie ooit zo diep van een dier heeft gehouden, weet dat het anders voelt.

Het gemis verandert. De liefde niet.

Jij was mijn rust wanneer alles te veel werd. Mijn trouwe maatje. Mijn veilige haven op dagen waarop de wereld zwaar aanvoelde.

Soms komen de tranen onverwacht. Soms verschijnt er een glimlach bij een mooie herinnering. En heel soms voelt het even alsof je nog naast me loopt.

Ik draag je elke dag met me mee. Niet alleen in mijn verdriet, maar vooral in alle liefde die jij hebt achtergelaten.

Want echte liefde verdwijnt niet. Ze verandert van vorm. Ze leeft verder in herinneringen, in dankbaarheid en in de onzichtbare draad die ons voor altijd met elkaar verbindt.

Loop maar vrij, lieve schat. Waar de zon altijd warm is, de velden eindeloos zijn en je pijn niet meer kent.

Ooit... zien we elkaar terug. En dan hoef ik nooit meer afscheid van je te nemen. 🌈🐾

🐾 Merk je dat je vastloopt in je verdriet?
Je hoeft dit niet alleen te dragen.
Ik wandel graag een stukje met je mee.

🌐 www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

17/09/2026

Als de wereld even stilvalt… 🌊🤍🐾

Soms verandert de wereld op één dag.

De dag waarop je afscheid moet nemen van wie je zo ontzettend liefhebt.

Alles is er nog. De zon komt op. De vogels zingen. Mensen gaan naar hun werk. Het leven gaat verder.

Maar voor jou voelt het alsof de wereld even is gestopt.

Want jij bent niet meer dezelfde. Een stukje van je dagelijkse leven is weg. Een vertrouwde aanwezigheid. Een blik. Een geluid. Een ritueel. Een warme plek naast je.

Rouw kan in het begin scherp voelen. Zoals een stuk gebroken glas met randen waaraan je je telkens opnieuw kunt snijden.

Maar misschien mag je rouw ook een beetje lijken op zeeglas. 🌊

Ooit was het glas scherp en gebroken. Daarna begon een lange reis.

De golven namen het mee. Het zand schuurde erlangs. Steen raakte steen. Keer op keer.

Niet om te vergeten wat het ooit was, maar om de scherpe kanten langzaam zachter te maken.

Zo kan ook jouw verdriet met de tijd veranderen.

Niet omdat je minder van je dier gaat houden. Niet omdat je het moet loslaten. En zeker niet omdat je moet vergeten.

Maar omdat je leert dragen wat je is overkomen.

En misschien ontdek je onderweg iets bijzonders:

Dat liefde niet verdwijnt wanneer iemand sterft.

Ze verandert van vorm.

Zoals een stukje gebroken glas uiteindelijk iets moois kan worden, zo kan ook jouw verhaal met je overleden dier een andere vorm krijgen.

De pijn mag er zijn. Het gemis mag er zijn. De tranen mogen er zijn.

En ergens tussen de golven van verdriet blijft jullie liefde bestaan. 🤍

Want wat liefdevol werd geleefd,
wordt nooit zomaar vergeten.

🐾 Sterrenpootjes
Rouwbegeleiding na het verlies van een geliefd dier

www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

16/09/2026

Een emmer vol tranen… 🪣💧

Soms voelt verdriet alsof je een emmer met je meedraagt.

Een emmer die zich langzaam vult met alles wat je niet kunt zeggen.
Met gemis.
Met herinneringen.
Met liefde.
Met boosheid.
Met machteloosheid.
Met alles wat zo ontzettend pijn doet.

En soms loopt die emmer over.

Dan komen de tranen.

Zomaar.
Op onverwachte momenten.
Bij een liedje.
Een geur.
Een foto.
Een lege mand.
Een vertrouwde plek.

Of soms gewoon… omdat je hart even niet meer weet waar het met al dat verdriet naartoe moet.

Laat ze maar komen.

Je hoeft je tranen niet te verbergen.
Je hoeft je niet te schamen omdat je nog huilt.
Je hoeft je verdriet niet kleiner te maken omdat anderen vinden dat het “al lang geleden” is.

Maar weet ook:

Je hoeft niet te huilen om goed te rouwen.

Sommige mensen huilen veel.
Anderen huilen bijna nooit.
Sommigen huilen meteen.
Bij anderen komen de tranen pas weken, maanden of zelfs veel later.

Er is geen juiste manier.

Er is geen maatbeker voor verdriet.
Geen klok die bepaalt wanneer je emmer leeg zou moeten zijn.

En misschien wordt je emmer ook nooit helemaal leeg.

Want verdriet gaat niet over het wegwerken van liefde.

Het gaat erom dat je langzaam leert leven met alles wat die liefde heeft achtergelaten.

Dus als jouw emmer vandaag zwaar voelt…

zet hem gerust even neer.

Laat iemand naast je zitten.
Adem.
Huil als de tranen komen.
En wees mild voor jezelf.

Want soms zijn tranen niet het bewijs dat je het niet aankunt.

Soms zijn ze juist de manier waarop je hart even lucht krijgt.

Druppel voor druppel.
Beetje bij beetje.

Tot er misschien weer een klein beetje ruimte komt om adem te halen.

En als morgen je emmer opnieuw vol voelt?

Dan is dat geen stap terug.

Dat is rouw. ❤️

Sterrenpootjes
Omdat liefde niet eindigt wanneer een leven eindigt.
www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

15/09/2026

De waarheid over verdriet…

De waarheid over verdriet is dat het enorm pijnlijk kan zijn.

Het overkomt ons allemaal, vaak op momenten waarop we het totaal niet verwachten.

Soms wordt je hart aan diggelen geslagen.
Voelt je hoofd moe.
Voelt je lichaam zwaar.
En toch… stopt de wereld niet.

Het leven gaat verder.

Terwijl jij misschien het gevoel hebt dat je wereld stilstaat, dendert die van anderen gewoon door. Er wordt van je verwacht dat je weer opstaat, je werk doet, boodschappen haalt, afspraken nakomt… alsof er niets fundamenteels veranderd is.

Maar voor jou is alles veranderd.

Er bestaat geen magisch middel tegen verdriet.
Geen pauzeknop waarop je even kunt drukken.
Geen moment waarop de wereld zachtjes opzij stapt en zegt:

“Neem maar alle tijd die je nodig hebt.”

Niemand bereidt ons echt voor op verlies.

En wanneer het verdriet ons treft, vallen soms alle geruststellende illusies waarin we geloofden weg.

We ontdekken dat rouwen niet alleen huilen is.

Het is wakker worden en even vergeten wat er gebeurd is.
Het is een lege plek voelen waar ooit zoveel liefde zat.
Het is glimlachen terwijl je vanbinnen breekt.
Het is doorgaan terwijl een deel van jou eigenlijk alleen maar wil blijven liggen.

En weet je…

Doorgaan betekent niet dat je sterk moet zijn.

Doorgaan betekent niet dat je niet mag instorten.
Niet dat je altijd positief moet blijven.
Niet dat je verdriet zo snel mogelijk achter je moet laten.

Soms betekent doorgaan simpelweg:

opstaan.
ademhalen.
iets eten.
een do**he nemen.
iemand toelaten.
of vandaag gewoon de dag doorkomen.

Dat is óók leven.

We dragen ons verdriet met ons mee als een rugzak die niemand anders volledig kan zien. Soms lijkt hij licht, en soms voelt hij ondraaglijk zwaar.

We struikelen.
We vallen.
We staan weer op.
En soms blijven we even liggen.

Ook dat mag.

Want rouw gaat niet over moedig zijn.

Rouw gaat over leren leven met een liefde die geen plek meer heeft zoals vroeger.

En ergens, heel langzaam, kunnen er kleine sprankeltjes komen.

Een zonnestraal door het raam.
Een herinnering waar je even om kunt glimlachen.
Een liedje dat je raakt.
Een warme hand.
Een moment waarop je weer even kunt ademen zonder dat het pijn doet.

Het verdriet is er nog.

Maar misschien is er daarnaast ook iets anders gekomen.

Een klein beetje ruimte.
Een beetje zachtheid.
Een sprankeltje hoop.

Niet omdat je vergeten bent.
Niet omdat je minder mist.
Maar omdat liefde en verdriet naast elkaar kunnen bestaan.

En misschien is dat wel wat hoop werkelijk is.

Geen groot licht dat ineens alles verlicht.

Maar dat ene kleine sprankeltje dat fluistert:

“Blijf nog even.”

En soms…

is dat voor vandaag genoeg. 🫶✨

Sterrenpootjes
Omdat liefde niet eindigt wanneer een leven eindigt.
www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

14/09/2026

Als woorden tekortschieten… schrijft je hart verder. 🐾

Vandaag wilde ik je een brief schrijven.

Ik nam een blad papier, een pen… en dacht aan jou.

Maar geen enkele zin leek groot genoeg.

Want hoe schrijf je
“ik mis je”
als die drie woorden nooit kunnen vertellen hoe het voelt wanneer ik nog steeds naar jouw plekje kijk?

Hoe schrijf je
“ik hou van je”
als liefde precies de reden is waarom jouw lege mand, je halsband of een vergeten speeltje nog altijd zoveel pijn kan doen?

En hoe leg je uit dat mijn hand soms nog automatisch naast me zoekt…

naar jouw kopje,
jouw vacht,
jouw warme aanwezigheid?

Het blad bleef bijna leeg.

Maar mijn hart schreef verder.

Het schreef over de ochtenden waarop jij me wakker maakte.
Over het geluid van je pootjes in huis.
Over hoe je tegen mijn been kwam liggen terwijl ik mijn koffie dronk.

Over die ene knuffel die je overal mee naartoe sleepte.
Over neusafdrukken op het raam.
Over haren op mijn kleren waar ik vroeger soms over mopperde…

en die ik nu met heel mijn hart zou willen terugvinden.

Mijn hart schreef ook over de laatste dagen.

Over hoe ik zag dat je moe werd.
Over hoe graag ik de tijd wilde stilzetten.
Over hoe ik in jouw ogen keek en hoopte dat je nog even bij me kon blijven.

En dan kwam dat moment…

het afscheid.

Sommige herinneringen aan die dag zijn nog altijd moeilijk om in woorden te vangen.

Misschien hoeft dat ook niet.

Want er is één ding dat ik je nog zo graag zou willen zeggen:

Dankjewel.

Dankjewel dat jij mij koos.
Dankjewel voor alle gewone dagen die door jou bijzonder werden.
Dankjewel omdat jij er was zonder dat ik iets hoefde uit te leggen.

Je kende alle kanten van mij.

De blije.
De vermoeide.
De ongeduldige.
De verdrietige.
De gebroken.

En van allemaal hield je evenveel.

Misschien zijn tranen ook woorden.

Misschien schrijft rouw op een manier die wij niet altijd begrijpen.

In trillende handen.
In een lege mand.
In een onaangeraakt bakje.
In een halsband die we niet kunnen wegleggen.
In een naam die we soms zachtjes zeggen wanneer niemand luistert.

En misschien hoef ik jou helemaal geen brief te sturen.

Want misschien weet jij het al.

Misschien hoef ik alleen maar mijn liefde jouw kant op te sturen.

Diezelfde liefde die je voelde toen je nog naast me lag. 🐾

Ik vind het mooi om te denken dat jij ergens, voorbij de regenboog, weer vrij en gezond rondloopt.

En misschien draai je soms even je hoofd om…

omdat je iets herkent.

Niet mijn stem.

Niet mijn brief.

Maar mijn liefde.

Dus ik vouw het lege blad op en leg het bij jouw foto.

Voor een ander is het maar een bijna blanco vel papier.

Maar jij zou het begrijpen.

Want jij begreep mij altijd, zelfs wanneer ik zelf geen woorden vond.

En als er ergens een plek is waar brieven geschreven in stilte aankomen…

dan is die van jou eindeloos lang.

Er staat:

Ik herinner me jou.
Ik draag jou met me mee.
Ik mis je meer dan woorden ooit kunnen vertellen.
En ik zal van je blijven houden…

tot op een dag alle afstand tussen ons verdwenen is. 🌈🐾

Want een liefde die echt was,
verdwijnt nooit.
Ze verandert alleen van vorm.

www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

12/09/2026

Levend verlies… wanneer je moet rouwen om iets dat er nog is

Soms verlies je iemand of iets zonder dat het werkelijk verdwijnt.

Het leven verandert.
De persoon die je kende verandert.
Je dier wordt ouder of zieker.
Een beperking maakt een toekomst anders dan je ooit had gehoopt.
Een gezondheid verandert plotseling.
Of een relatie voelt niet meer zoals vroeger.

En toch… is die persoon, dat dier of die situatie er nog.

Dat maakt dit verdriet zo moeilijk uit te leggen.

Want hoe rouw je om iets dat nog aanwezig is?

Je rouwt om wat niet meer kan.
Om wie iemand vroeger was.
Om de vanzelfsprekendheid die verdwenen is.
Om plannen en dromen die je ooit had voor de toekomst.

Je kunt dankbaar zijn voor wat er nog wél is,
en tegelijkertijd diep verdriet voelen om wat je onderweg bent kwijtgeraakt.

Die twee gevoelens mogen naast elkaar bestaan.

Levend verlies is vaak een stille vorm van rouw.
Een verlies zonder duidelijk afscheid.
Een verdriet dat steeds opnieuw voelbaar kan worden wanneer je geconfronteerd wordt met wat veranderd is.

En misschien is dat wel één van de moeilijkste kanten ervan:

je moet leren leven met een verlies waar geen einde aan komt.

Daarom verdient ook levend verlies erkenning.
Niet omdat je niet dankbaar zou zijn voor wat er nog is,
maar juist omdat liefde en verdriet heel goed naast elkaar kunnen bestaan.

Want soms is rouwen niet loslaten.

Soms is rouwen leren leven met een liefde die gebleven is,
terwijl zoveel andere dingen veranderd zijn. ❤️

www.verlies-en-rouwcoachsterrenpootjes.be

Sterrenpootjes

23/09/2026

22/09/2026

21/09/2026

20/09/2026

18/09/2026

17/09/2026

16/09/2026

15/09/2026

14/09/2026

12/09/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type

Verzoek om vermelding te verwijderen