Groeicoach Stephanie De Bruyne

Half uurtje in de natuur. 🌿

​Omdat buiten zijn altijd deugd doet.
Omdat je onderweg soms getrakteerd wordt
op fijne babbels.
Omdat beweging je herstel bevordert.

​Het is niet voor niets dat het ook tijdens een kankerbehandeling sterk wordt aangeraden.

​Het beste moment om te wandelen valt voor mij nu vlak voor de volgende bestraling.
Dan is er net genoeg energie.

​Straks is dat weer helemaal anders.
Maar straks staan we ook weer een stapje dichter bij genezing.
​En daar doen we het uiteindelijk voor.

Mocht je vandaag twijfelen om die wandelschoenen aan te trekken. Je lijf en je hoofd zullen je dankbaar zijn. ❤️

Liefs, Stephanie

De laatste week van de zomervakantie kondigt zich aan. En voor het eerst is zelfs de schoolstart hier al helemaal voorbereid.

Wie me goed kent, weet dat ik in het privéleven echt niet zo'n planner ben...

Maar de situatie is dit jaar wel anders.
Na enkele vriendelijke reminders van de vriendinnen,
heb ik er me toch aangezet.
Met leuke templates en een Happinez-jaarplanner.
Die extraatjes helpen altijd voor een HSP. 😉

Morgen voelt alvast als mijn eerste schooldag.
Dan start ik mijn derde opdracht in het UZ Gent,
op een nieuwe dienst: radiotherapie.

Mijn lichaam heeft intussen meer weg van een kleurboek. Mijn slaappatroon toont na twee ingrepen sterke gelijkenissen met dat van een koala.
En de prof voorspelt voorlopig weinig verandering.
Ik hoop stiekem dat de lieve vrouw ongelijk krijgt.

De planning brengt hier dus ook wel rust.
Voor mezelf en ons gezin.

Intussen doen we verder.
Met hulp toelaten. Luisteren naar het lieve lijf. Zelfzorg².
Verwachtingen bijstellen en accepteren wat is.
Want vertragen en luisteren naar je lijf is óók vooruitgaan.

Een kleine reminder die ik mezelf de voorbije weken regelmatig moet geven.
Misschien jij vandaag ook?

Zodat we over een paar maanden de
"Cava? Je ziet er goed uit!"
voor het eerst mogen beantwoorden met:
"Merci, ik voel me ook écht zo!" ❤️

Liefs,
Stephanie

Een goeie dag is geen uitnodiging om alles in te halen wat gisteren niet lukte ...

Het is een les die ik tijdens mijn burn-out te leren had.
En eentje die ik de voorbije weken opnieuw voorgeschoteld kreeg.

Toen de professor me enkele weken ademruimte gaf vóór de start van de radiotherapie, zag de levensgenieter in mij meteen een kans om leuke dingen te plannen. Energiegevers in een poging het vakantiegevoel op te krikken voor het hele gezin.

Wat was die naïef seg ...
Want zelfs de kortste activiteiten buiten de vier muren hebben hier voorlopig nog een prijs.

En ja... dat is frustrerend.
Omdat mijn hoofd al zoveel meer wil dan mijn lieve lijf vandaag aankan.

Maar ik weet intussen ook dat vechten tegen die realiteit me niets oplevert.
Integendeel.

Dus ... Missie "practice what you preach" accepted. ✅️

Dat betekent de planning -als die er al is- afstemmen op de beschikbare energie. En niet langer andersom.

Dat betekent de to-dolijst laten voor wat ze is, leuke bezoekjes afslaan. Soms al om 20.30 uur in bed. Middagdutjes a gogo, gezonde voeding, kleine wandelingetjes en noem maar op ...

Omdat ik mijn energie niet alleen nodig heb voor vandaag.
Ook voor morgen.
Als deel twee van de behandeling zich aandient.

Hoe makkelijk luister jij naar jouw lichaam?

Liefs, Stephanie 🌸

Wacht niet met genieten,
want als later eerder komt, ben je te laat.

Een waarheid die de voorbije week nog maar eens onderlijnd werd.
Want de liefste Chloë, jonge mama van twee,
verloor haar ongelijke strijd tegen baarmoederhalskanker.

​Chloë trok jaren geleden mijn aandacht.
Toen ze als jonge mama haar ondernemersdroom volgde en met al haar talenten van haar Tartinneke een vaste waarde maakte in onze streek. Voor groot én klein.
Ik vond dat ferm.

Toen Chloë ziek werd, volgde ik haar pad vanaf de zijlijn via Instagram en gemeenschappelijke vrienden.
Haar pad liet niemand onberoerd en werd voor iedereen altijd weer een lesje in 'leren relativeren'.

Sinds mijn eigen diagnose kropen haar posts nog ietsje meer onder m'n vel.
​Ineens had ik ook een voetje binnen in de afdeling Oncologie. Een plek die voor Chloë en zovele anderen intussen bekend terrein was en tegelijk nooit went.

​Het is een uitzonderlijk goed geoliede machine,
waar de meest gepassioneerde en empathische zorgprofessionals elke dag duizenden mensen begeleiden in hun strijd tegen kanker.

​En hoewel onze medische wereld al ver staat,
toont het verhaal van Chloë ons op een rauwe manier dat kankeronderzoek een grote noodzaak is én blijft.
Zodat we hopelijk ooit wakker worden
in een wereld waar kanker definitief verleden tijd is.

​Rust zacht, Chloë.
Ik hoop zo dat je in alles gevoeld hebt hoe jij,
op je eigen unieke manier,
veraf of dichtbij in ieders hart bent gekropen
en daar altijd een plekje zal hebben. ❤️

Wat als ... die langverwachte, mooie zomer
niet loopt zoals je had gehoopt,
en je feed overspoeld wordt met
de mooiste vakantiekiekjes,
sfeerbeelden van zomerevents,
zwempartijen en last-minute aanbiedingen?

​Grote kans dat je eindigt
in een portie ongezond zelfbeklag.
Zoals hier afgelopen weekend.
De gsm bracht afleiding, maar wel de verkeerde ...
En het ergste? Ik koos er zelf voor. 🙈

​Misschien is dit wel herkenbaar
als jij momenteel ook door een lastige periode gaat.

​'t Is niet omdat het zomer is,
dat iedereen 'heppie de peppie' rondloopt.
Misschien mogen we ook dat opnieuw normaliseren?

​Laat alles er maar gewoon zijn.
En leg je gsm wat vaker opzij,
zodat je daarna de kleine gelukskes weer kunt zien.
Zoals een taske koffie en de zon op je snoet. ❤️

​Liefs, Stephanie

🩷 Vandaag is roze 🩷

​Nooit gedacht dat ik dit vanochtend zou voelen,
want gisteren nog werd
een resterend stukje tumor verwijderd.
Andermaal geen walk in the park.

​Maar vandaag voel ik opnieuw de juiste energie
(fleurige kleurtjes werken altijd voor een HSP),
en bovenal veel dankbaarheid.

​Het klinkt misschien gek,
want de onzekerheid en angst van de voorbije weken
zijn met geen pen te beschrijven.

​Al die emoties gaf ik de ruimte:
in alleentijd, in piekerkwartiertjes, meditaties
en mooie gesprekken.

​Het leert me opnieuw
dat diepe dalen nodig zijn
om de pieken bewuster te omarmen,

​🩷 Dankbaarheid dus...
voor het eindrapport van de dokter,
dat de kans op chemo bijzonder klein inschat
en nu uitgaat van radiotherapie,
gevolgd door 5 jaar hormoontherapie.

​Zonder dit traject te willen verbloemen...
geen chemo maakt een groot verschil
voor mijn lichaam, mezelf en mijn omgeving.
​Hiermee is een ton gewicht van mijn schouders gevallen,
al toont zich dat voorlopig niet op de weegschaal. 😉

​🩷 Dankbaarheid voor mijn lief lijf dat na twee burn-outs ook nu weer keihard werkt om terug te komen.

​🩷 Dankbaarheid voor de menselijke kant van mijn huisarts, oncoloog en het zorgend personeel in het UZ Gent. Mijn respect is groot.

​🩷 Dankbaarheid omdat ik me zo gedragen mag voelen:

Door mijn hubby, die er dag en nacht 200% is,
Mila en Lenn die mijn dagen kleuren,
Mijn liefste mama
die al wekenlang het werk verlicht voor ons gezin,
Mijn stoere papa die nu in alles toont
dat kwetsbaarheid mannen extra cute maakt,
Mijn liefste broer en schoonzus
die de kids trakteren op een midweek,
Mijn schoonmama, nonkel Guido en Moeke Sabrina
die bijspringen waar ze kunnen,
Mijn tante en vriendinnen,
ervaringsdeskundigen, die met raad en daad bijstaan,
Vrienden die inchecken,
boodschappen doen, maaltijden brengen
of de kids eens op sleeptouw nemen,
(Groot)ouders van vriendjes
die kampjes en speelnamiddagen regelen,
Collega's die digitale koffies opzetten,
Buren die inchecken over de haag ...
​
Als je goed kijkt,
zijn er altijd roze randjes te vinden.
Waar ben jij vandaag dankbaar voor?

​Liefs, Stephanie 🌸

Wachten.
Een levenshouding, dixit Dirk De Wachter.

​Ik kocht zijn nieuwste parel begin dit jaar.
Hij belandde op de boekenstapel en
ik vond nooit een goed moment om er in te duiken.

​Tot mijn diagnose.
​'Wachten' is niet enkel lectuur geworden,
maar de rode draad sinds 6 mei 2026.
En ik besef dat dit wel nog even zo blijft.

Het maakt wel dat je elke stap
richting herstel dubbel zo hard omarmt.
​Zo knalden gisteren niet alleen onze Duivels,
ook ik mocht mijn eerste grote col afvinken.
De borstbesparende operatie is goed verlopen.
Hoe goed is dat?!

Ik ben klaar om thuis in alle rust te herstellen,
dichtbij al wie me lief is.

Ondanks het warme bad
van de dokters en het verplegend personeel
hier in het UZ Gent,
is het echt nergens beter dan thuis.

Hersteltijd voor lichaam en geest nu,
terug op adem komen en weer ... wachten.
Want mid juli weten we welke zomer
de dokters voor ons in petto hebben.

​De kunst in al dat wachten blijkt
ook in dit proces
dichtbij jezelf blijven.
Ademhalingsoefeningen, meditatie
en schrijven zijn mijn ankers.

Samen met het zien van alles wat er al is:
de kleine gelukjes, de glimmers
en de hartverwarmende nabijheid uit alle hoeken.

Het maakt al dat wachten niet korter,
maar wel een heel stuk zachter.
Het duwt een mens vooruit
wanneer alles wankelt.

​Liefs, Stephanie 🌸

Amor fati.
Oftewel: 'Liefde voor het lot'.

​Ik fronste mijn wenkbrauwen
toen de liefste Joke het begrip introduceerde
tijdens mijn coachingopleiding.

​Maar...

sindsdien zingt de oppermachtige controlefreak in mij
wel een toontje lager
en neem ik Amor Fati mee in alles wat ik doe.

​Zo ook de afgelopen weken.
Waarin ik krampachtig bleef hangen in 'het anders willen'.

​En dat kost bakken energie.
Het voedt piekergedrag en vergroot je angsten.

​Het krampachtig anders willen,
maakt je wereld klein,
je blik enger,
en geeft andere perspectieven simpelweg geen kans.

​Daarom brengt Amor Fati rust.

Het staat voor het
omarmen van alle hoogtes en laagtes in het leven.
Genieten van de fijne momenten en de kleine gelukjes,
én meebewegen in de storm,
zonder dat alles kost wat kost te willen veranderen.

​Controle is een illusie,
ook al laat onze maakbare maatschappij
ons maar al te graag iets anders geloven.

​Als jij op dit moment een krampachtige strijd voert,
groot of klein,
hoop ik dat Amor Fati ook jou iets mag brengen.

​Om in vol vertrouwen,
en met een open blik
stap voor stap verder te gaan.

​Liefs,
Stephanie

❤️ Ik zie je graag. ❤️

4 woorden die zoveel in beweging zetten,
maar die we in onze drukke maatschappij
weinig uitspreken.
Misschien omdat we alles vanzelfsprekend zijn gaan vinden?

Ik ben er zelf ook schuldig aan.
Maar sinds ik mama werd,
herhaal ik ze wel vaker.

Geïnspireerd door mijn lieve schoonmama,
die elk bezoekje of telefoontje afsluit
met "Ik zie je graag".

Ik vind dat nog altijd opmerkelijk
en zo'n ongelooflijk schone gewoonte.

De voorbije weken
heb ik die vier woorden
zo vaak mogen lezen en voelen.

Als alles ineens niet meer zo vanzelfsprekend is,
krijgt kwetsbaarheid ruimte.

Wie de woorden niet vond,
liet het me wel voelen.
En geloof me,
dat doet ongelooflijk veel deugd.

Ik ben dankbaar voor iedereen die er is.
In gedachten, in praktische hulp, in kleine en grote gebaren.

En dus wil ik al die mensen zeggen:
ik zie je graag.

Als je de tijd nam om mijn post te lezen,
bedenk dan eens aan wie jij al veel te lang niet meer gezegd hebt hoe graag je ze ziet.

Misschien is vandaag wel een goed moment.

Alles is liefde. ❤️
Stephanie

Groeicoach sluit tijdelijk de deuren.

Dit is het soort berichtjes waarvan je hoopt dat je ze nooit hoeft te schrijven ...

Een tijdje geleden ontdekte ik iets in mijn borst.
Ik stelde mezelf gerust dat het een opgezette klier was.

Het leven raasde voort
en ik had wel honderd andere dingen aan mijn hoofd.
Toch bleef het subtiel mijn aandacht trekken.
Dus maakte ik een afspraak bij de dokter.

Na een reeks onderzoeken bleek de klier
helaas niet zo onschuldig als ik had gehoopt.

De komende tijd staan behandelingen
en mijn herstel op de eerste plaats.
Wanneer ik kan hervatten, is nog niet duidelijk.

Ik ben ontzettend dankbaar voor de warme woorden, knuffels, attenties en helpende handen die ons nu omringen.
Ze maken deze periode zoveel zachter voor ons gezin.

Misschien mag mijn verhaal ook
een liefdevolle reminder zijn voor jou.

Luister naar je lichaam.
Neem kleine signalen serieus.
En stel onderzoeken niet uit
wanneer iets je aandacht blijft vragen.

Soms fluistert je lichaam eerst.
Tot het niet anders kan dan luider spreken.

Alle liefs,
Stephanie 🌸